ə qorxmurdum.. özümə görə yox. Həm Azada həm də elə atama görə. Ikisindən birinə bir şey olsa mən yaşaya bilməzdim. Bundan hər şeyi gözə alıb Azada məni unut dedim.. Amma özümə söz vermişdim. Bu evdən gəlinliklə yox kəfənlə çıxacaqdım. Çünki Kərəmə aid olmaq ölmək kimi bir şeydir mənim üçün. Bu haqda heç kimə deməmişdim, amma əgər məni Kərəmə versələr, toy günü mənim ölüm günüm olacaqdı. Həm də uf demədən edərdim. Azad Leylaya da xəbər vermişdi.. kənanla içəri girən kimi Leyla üstümə cumub məni qucaqladı..
- Necəsən?
- Bir az da sıxsan boğulacam.
- Az danış... qorxutdun bizi..
- Salam Yasi..
- Salam Kənan..
- Şey.. mən.. Azad Yasəmən vallah evdə də dedim, Kərəmə də dəfələrlə dedim, amma dinləmədilər.
- Narahat olma Kənan Leyla mənə danışıb hər şeyi..
- Sən Leyla ilə danışmısan?
- Səndən xəbər almağın tək yolu o idi neynim..
- Cann.. bağışlayın uşaqlar, hamınızı təlaşlandırdım..
- Ay dəli elə demə.. düzdüre pis adama heç nə olmur..
- Eyy mənim sevgilimlə işiniz olmasın..
- Ooo Azad bəy xanımına söz dedizdirməzmiş....bəyəndim...əla..
- Belədə ki, Leyla xanım elə mən də dedirtmərəm..
- Aha qısqandı...
Hamımız gülmüşdük onlarınarasındakı söhbətə.. Kənan Kərəmə bənzəmirdi.. Xarici görünüşünü çıxamq şərti ilə. Çox yaxşı insan idi.. Düzdür bir az qız düşkün olsa da Leyla ilə münasibətdən sonra düzəlmişdi..
- Sənə deyirdim ki, Kənan səni sevir inanmırdın..
- Hə... inanmırdım..
- Heç mən özüm inanmırdım. Sən mənə deyəndə ki, Azad Leylanı tanımaq istəyir o da razılıq verib onda başıma nəsə dəydi elə bil..
- Ehh Leyla, amma az qalırdı məni öldürsü ki niyə elə demişəm..
Söhbətimiz mənə xoş əhval bəxş etmişdi. Danışıb gülürdük qapının açılmasıyla Azadın anasını gördüm.
- Mənim gözəl balam..
- Xala...
- Can xala... nə oldu sənə? Solub getmisən? Azad incidir səni?
- Yox ay mama...
- Yox Azad məni incitmir..
- Bəs niyə bu haldasan? Niyə burdasınız..
- Salam..
- Salam Azadə..
- Necəsən? Qaqaş deyəndə ki, burdasan mən belə narahat