olub...
- Azad, sakit ol... Baş qoşma... - Kerem kenarda dayansa da, bizi görüb qabağımıza gelmişdi...
- Ne isteyirsen? Yene ürek bulandırmağa gelmisen? Yoxsa, keçen defe yeterince payını almamısan?
- Sözümü deyib, gedecem... Size xoşbextlik dilemeye gelmişem... Men Yasemene layiq olmadım... Onu itirdim... Sen qalib geldin... Zamanı geri qaytarmaq olmur... Buna göre de, hemişeli çıxıram heyatınızdan... Vetenden gedirem... Men heç de düzgün davranmamışam... Sehvimi anladım... Bacarsaz, meni bağışlayın... Sağ olun... - Kerem sözünü deyib arxasını dönerek maşınına sarı addımlamışdı... (Sabina Nur) Ne Yasemen, ne de men bunu gözlemirdik... Kerem maşınına minib çıxıb getse de, biz çaşqın veziyyetde yerimizdece qalmışdıq... Deyesen, heyatımız Kerem adlı mikrobdan canını qurtarmışdı... Həyatımın ən xoş günlərini yaşayırdım. Yox yox... ən xoşbəxt günlərini. Indiyə qədər gülüb danışmalarım, xoşbəxt anlarım hamısı sadəcə sevincli bir şeymiş. əsl duyğular əsl hisslər bunlarmış.. Sevmək və sevilmək. Həyatım boyunca baxmayacağım, dünyada tək qalsa belə şans verməyəcəyim bir insanı indi necə sevmişəmsə olan qalan ağlım əldən gedib. Onunla nəfəs alıram sanki. Ürəyinin döyüntüləri ilə yaşayıram. Bu necə bir duyğudur İlahi.. nə gözəl ki, bunu yaşatdın mənə. Qismətmizidə varmışıq bir birimizin. Çətinliklərə baxmayaraq sonda qovuşmaq yazılıb anlımıza. Bu həddindən artıq xoşbəxtlik məni qorxudurdu da.. qorxum hədər deyilmiş. Kərəmin qarşımıza çıxması ilə başımdan qaynar su töküldü elə bil. Yenə nəsə ürək bulandıran nəsə deyəcək deyə narahat oldum. Amma o sadəcə üzr istəyib getmişdi. Ikimiz də donub qalmışdıq. Azad əlimdən tutub məni dartıb aparsa da mən hələ də Kərəmin hərəkəti sözlərini düşünürdüm..
- Nə oldu?
- Heç nə..
- Deyəsən sənə təsir edib o əclafın sözləri?
Azad əsəbiləşmişdi.. bu artıq qısqanclıq deyildi..
- Nə əlaqə? Sadəcə baxdım...
- Baxma.. bir də ona tərəf baxma.. sadəcə mənə bax. Sənin baxdığın hər yerdə mən olmalıyam o yox.
- Ay dəli.. əlbəttə sənsən..