Kənandan belə..
- Şeyy yəni.. ayıbdır mənasında.. yəni deyəcək sən necə iki gənc xanımı dostlarını yeməyinə çağırmısan..ayıb deyilmi..
Vəziyyətdən çıxmağa çalışdıqca batırdım.. bunu görüb Leylaya baxdım ki, bəlkə kömək əli uzadar. Leyla isə ağzı açıq şəkidlə Kənanı seyr edirdi.
- Yasəmən, oturun.. qardşaım heç nə deməz. (lili. sh) Mən uşağam?. Siz də uşaq deyilsiniz.
- Yox biz gedirik. Çox sağol restoran, ortam, yemək əla idi, amma getməliyik. Sən dostlarınla diz dizə otur və birdə belə şey etmə.. dostuq deyə sənin də dostlarına tanış olmalıyıq kimi qayda yoxdur.
- Elyar burdyaq.
Kənan arxamızdan baxıb kimisə səslədi.
- Elyarmı? O da kim..
- Hii...
- Leyla? Nə oldu? Rəngin niyə ağardı?
- Yasəmən o...
- Kim o?
- O..
- Ay qız nə oldu sənə..
- Dön bax...
Dönüb baxdım.....baxmaz olaydım.....
- SƏN?! İnsanların bir qismi taleye, alın yazısına ve ya tesadüfe inandıqları halda digerleri bu sözcükleri önemsemezler bele... Menim kimi... Tesadüf?.. Heç güleceyim yox idi... Ta ki bu gün günorta başıma gelen olaya kimi... Yene o... Beli, beli... Maşınımı ezen, günahkar olduğu halda dilinden qalmayan dikbaş keçi... Bakı balaca şeherdir... Eslinde, böyükdür... Sadece, geyim seçmekçün en münasib mağazaları yalnız bir küçede tapmaq olar... Ve hemin küçedeki insan axını arasında bu qız meni tapmışdı... Bütün kefim korlanmışdı... Elyarın tezyiqi neticesinde özüme geyim alıb eve dönmüşdüm... Heç yemeye getmek istemirdim... Amma sonra fikrimden daşınmışdım... Niye getmeyim ki? Tesadüf deyilen mehvum bizi qarşılaşdırmışdısa, bu dikbaş günümü mehv etmeyime sebeb olmalıydı? Elbette ki, yox... Evdekilere heç ne demeden hazırlaşıb teyin olunan saatda Elyarla görüşmüşdüm... Tebii ki, bu mene heç de asan başa gelmemişdi... Azadenin sualları, anamın Aynure sevgisi... Göresen, bu qadınlar niye bu qeder danışıb çox sual verirler? Susmaq bele çetindir? İnşallah, mene rast olacaq qız sakit birisi çıxar... Yoxsa, evliliyimizin ikinci günündece elimde qalar... Ya da men qadına