n kimi gülmeye başlamışdım...
- Azad... Yaxşısan?
- Öldüm... Hahaha... Öldüm... Allah böyükdür, qardaşım... Çox böyükdür...
- Azad... Ne olub? Yemekde de özünü qeribe aparırdın... Hele o qız da çox qeribe idi...
- Qeribe olacaq da... Bilirsen, ne etdim? Kenana olanları danışmayım deye sabah onu restorana devet etdim...
- Nece? Bunu sen etmisen? Sen bir qızdan susmağının qarşılığında nese istemisen? Şantaj etmisen? Heç gözlemezdim... Senden bunu heç gözlemezdim...
- Elyar... Sehv anladın... Men o qızı başqa meqsedle yemeye çağırmamışam... Sadece, dersini verecem... Sen de menim yerimde olsan, bele ederdin... Durduq yere qeza etdim, neçe zamandır hazırlandığım işden qovuldum, maşınım vuruldu, işim olmayan vaxtda ne qeder verce düşdüm, hele bir günahkar çıxarıldım, yaxşılıq edib pulu ödedim, mene bilirsen ne dedi? Yaxşı ki, sehvini anlayıb pulu ödemisen... Bu da sağ olum... İndi men ona qeşeng ders verecem... Hem de bilirem ki, qorxaqdır... Görüşe tek gelmeyecek... Leylanı da getirecek... Bu yolla Leylanı tanıya bilerem... Eger xasiyyeti xoşuma gelse, belke bizde alınar...
- Azad, sehv edirsen... Bu yaşına kimi ders almayan bir qızı sen ağıllandıra bilmezsen... Hem de Leyla ile ferqli şekilde ünsiyyet yarada bilerdin... Belke, zamanla onu sevecekdin...
- Elyar, özün meni tanıyırsan... Men seven deyilem... Sadece, aile qurmaqçun özüme uyğun qız axtarıram... Zehlem gedir dilini dinc qoymayan qızlardan... Leyla bele olmadığı üçün onu tanımaq isteyirem... Eyni zamanda iki iş görecem... Hem Leylanı tanıyacam, hem de Yasemene ders verecem...
- Ne desem de, fikrinden daşınan deyilsen... Allah kömeyin olsun... - Elyarın meni anladığını bilirdim... Belke de, sehv edirdim... Amma Yasemene qarşı içimde hirs vardı... Men ona ders vermekçün başdan plan qurmamışdım... Şans özü üzüme gülmüşdü... Heleki şans menden yana idi... Sonrasını bilmirdim... (Sabina Nur)
Gece çox düşünüb, gec yatdığımçun günorta oyana bilmişdim... Yemeyimi yeyib üzerimi geyinerek evden