! Hamınız!!! - maşını işe salmağımla qadın ayaqqabılarını çıxarıb arxamdan tullamışdı... Yaxşı ki, şüşeye deymemişdi...
- Bu defe elimde qalacaqsan!!! Qız deyile, beladır!!! Nece inandım? Nece bu qeder böyük sehv etdim? Amma bunun hayfını almaq mene borc olsun!!! - esebimden yol boyunca öz- özüme danışıb mehelleye çatmışdım... Elyarı evlerinden götürüb sakit yere sürmüşdüm...
- Ne olub, Azad? Üzün sirke satır... Leyla ile görüş pis keçdi?
- Leyla yox, Kübra!!! - olanları Elyara danışan kimi gülmeye başlamışdı...
- Hahahahaha... Bu qız emelli- başlı seninle oynayıb... Hahahaha...
- Gülme!!! Onun senedleri mendedir!!! Esas son gülen olmaqdır!!! Göreceksen, neler edeceyimi... - menim adım Azadırsa, Yasemen dikbaşına ders vermek boynumun borcuna dönmüşdü... (Sabina Nur)
2 gün idi ki, kefime soğan doğranmışdı... Kübra xanım mene durmadan mesaj yazdığı üçün nömremi deyişmişdim... Senedlerle bağlı görüşmekçün Yasemene nömremi vermişdim... İndi bu şeraitde çetin ki, meni tapardı... İş tapa bilmemeyim menimçün daha böyük derd idi... Elimdeki ehtiyyat pul da tükenirdi...
- He, Elyar... Kim? Leyla? Denen gözlesin, gelirem... - Elyar zeng edib Leylanın onun iş yerine gederek meni axtardığını bildirmişdi... Sebeb çox maraqlı idi... Bunu bilmekçün maşına oturub yola düşmüşdüm...
- Leyla xanım...
- Salam, Azad bey... Danışa bilerik?
- Bura yaxın bir kafe var... İstesez, oraya gedek... - Leyla ile kafeye gelib masaların birinde eyleşmişdik...
- Azad bey, meni buraya Yasemen gönderib... Restorandakı söhbet esnasında Elyar iş yerinin adını çekmeseydi, indi sizi tapmaq çetin olardı... Eslinde, Kenan vasitesi ile tapa bilerdik... Amma Yasemen bunu istemedi... Söhbeti uzatmayacam... Men sizden xahiş etmeye gelmişem... Mümkünse, onun senedlerini qaytarın...
- Leyla xanım, menim size sonsuz hörmetim var... Amma refiqeniz xanımların üz qarasıdır... Belke de, son yaşananlar olmasa, senedleri qaytarardım... Ancaq indi qetiyyen olmaz...
- Son yaşananlar deyende?
- Refiqeniz