Maşını temirden çıxaranda bu barede bilmişdim... İnsanın pis gününde yanında olan dost en gözel nemet sayılırdı... Bextim getirmişdi... Menim sevdiyim olmasa da, deyerli dostum vardı...
- Alo...
- Azad bey...
- Eşidirem...
- Men ele bilirdim, karsan...
- Ne dedin?
- Heç... Deyirem ki, sevindim...
- Ne lazımdır?
- Sence, niye zeng vura bilerem ki?
- Senedleri vereceyim vaxta hele 3 gün var...
- Bu uşaqlığa ne qeder davam edeceksen? Menim senedlere vacib ehtiyacım var...
- Sabah...
- Ne sabah?
- Sabah bazar günüdür... Denizkenarı milli parkda saat beşde görüşürük... Mekanı axşam mesajla yazacam... - sözümü deyen kimi zengi sonlandırmışdım... Bilirdim ki, Yasemen söhbeti uzadacaq... Sebrim çatmırdı bu qıza söz çatdırmağa... Ağlıma gelen fikirden gülmeye başlamışdım... Sabah çox eylenecekdim...
Axşam mesajla Yasemene görüş yerini yazmışdım... Seher pozitiv aurada oyanıb yemek yedikden sonra hazırlaşmağa başlamışdım...
- Hara gedirsen, oğlum? - anam yene marağına güc gele bilmemişdi...
- Hara gedecek? Qızlarla görüşe... Bax hele ona... Gör, ayaqqabısını nece parıldadır... En sevdiyi saatını da taxıb... Deqiq görüşe gedir...
- Azade... Sen ne vaxt bu qeder çoxbilmiş oldun?
- O qızlarla görüşeceyine Aynure ile bir kere söhbet etsen... Ehhhh... Oğlanlar yaxşı qızın qedrini bilmirler...
- Bu balaca başını yaşından böyük işlere yorma...
- Oğlum, qız düz deyir de... Bir defe söhbet etsen...
- Mama... Bu söhbeti daha açmayaq... Aynure menim qismetim deyil... Meni çox isteyirsense, Aynure ile bizi bir düşünme...
- Çekil, qapını açım... Aynuş... Ne tez geldin... Men de seni gözleyirdim...
- Xoş geldin qızım...
- Salam, Aynure... Mama, men gec geldim, belke... - anamın göz- qaş hereketinden sonra Aynureye salam verib cavabını gözlemeden heyete çıxmışdım... Son cümleni bilerekden demişdim... Aynure başqa qızla görüşdüyümü anlasın deye...
- Sen nece heveslisen görüşümüzçün... Yene tez gelmisen... - karusellerin yanına çatanda Yasemeni üzü bir qarış