belə qorxacağı....
- Sənədlərimi ver dedim!
- Bəlkə əvvəlcə sözümü tamamlayım.
- Mənə bax Azad bəy.. az əvvəl özün şərt qoydun. Yerinə yetirsəm sənədlərimi verəcəyini demişdin.. indi ver sənədlərimi gedim. Səni bir az daha görmək istəmirəm.
- Az əvvəl elə demirdin amma əlimdən elə yapşmışdın ki..
- Oo.. oo...o sadəcə narahat olmuşdum. Dənizə düşən ilana sarılarmış...
- Ilan? İlan ha..
- Offf uzatma.. Bax halım da yoxd.....
- Yasəmən...Yasəmən özünə gəl.. yaxşısan?
- Başım..başım gicələnir.
Qan təzyiqim düşdüyündən hələ də özümü yaxşı hiss etmirdin. Ani olaraq hərəkət edəndə başım gicələnir, gözlərim qaralırdı..
- Gedək xəstəxanaya?
- Bir xəstəxanam çatmırdı... nə xəstəxana? Mənə sənədlərimi ver.
Qışqırmağa halım yox idi. Həqiqətən özümü pis hiss edirdin. Hələ də əsirdim bütün. Yerə oturub başımı dizimin üstünə qoyub gözlərimi yummuşdum.
- Yaxşısan?
- Yox... ürəyim bulanır.
- Inad etmə gəl aparım səni
- Xəstəxanaya getmirəm. birazdan keçəcək.
- Yaxşı onda icazə ver evinə aparım. Bu vəziyyətdə gedə bilmərsən.
- Sənədlərimi ver və get..
- Yasəmən mənim üzümdən oldu.. Xahiş edirəm izn ver heç olmasa evinə kimi aparım.
- Yox.
- Özün bil, ya indi hamının içində qucağıma alıb aparıram ya da özün durub gəlirsən.
- Sən maşınınna minib ölməkdənsə burda karuselə minib ölərəm daha yaxşı. Hələ mən görəndən iki dəfə vurmusan.. Allah bilir indi də gedib vurarsan..
- Yasəmən!!! Az danış dur gedək!
Sözün əsl mənasında taqətim yox idi. Artıq Azadla nə dalaşacaq nə dilləşəcək gücüm qalmışdı. Hər an qaytara bilərdim. Bu vəhşiyə bir az daha qatlanmaq məcburiyyətində qalacaqdım. Ehmalca qayağa qalxıb addımlamaq istədim. Qolumdan tututrdu ki, dönüb necə sərt baxdımsa əlini çəkib geri addım atdı. Özümü o qədər pis hiss edirdim ki, ağlamaq istəyirdim. Kərəm üçün də darıxırdım. Onu istəyirdi ürəyim. Yanımda olsaydı indi bunların heç biri olmazdı. Azadın maşının yanına gələndə arxa qapını açdı.. əyləşib başımı oturacağa dayadım. Heç bilmirəm düzmü elədim