m maşına minməkdə. Çünki ürəyim çox pis bulanırdı.
- Yaxşısan?
- ...
- Yasəmən.
- Tez gedək.. səni bir az daha görüb danışmaq istəmirəm.
- Gözüm atmır sənin üçün. Sadəcə mənim üzümdən oldu hər şey.
- Yaxşı ki bunu boynuna aldın. Həyatımı alt üst etdin. Təəcüblü də olsa vicdanın varmış..
- Yasəmən...
- ...
Yol boyu susmuşdum. Gözüm yumub özümü sakitləşdirməyə çalışırdım. Arada gözümü açanda Azadın güzgüdən baxdığını sezirdim. Bəlli idi ki, narahatdır.
- Necə hiss edirsən özünü?
- Sənə nə.
- Başın yenə gicələnir?
- Sənə nə.
- Tutdu yenə tutması. Bu qədər kobud olma.
- Sənə nə! Əcəb edirəm. Əlimin içindən gəlir.
- Düz deyirsən mənə nə..
Maşını anidən saxladı..
- Ey neynirsən.
- Düş
- Nə?
- Deyirəm düş!
- Axı hələ çatmamışıq.
- Hə çatmamışıq. Düş özünə başqa bir maşın taparsan. Düş dedim.
- Mədəniyyətsiz, mərifətsiz..
Azad maşından düşüb gələrək mənim tərəfdən qapını açıb kənra çəkildi
- Tez ol.. işim gücüm var. Düş. Görürəm özünə gəlmisən.
- Sənin maşınına qalmamışam mən. Özün yalvardın oturum deyə! Öküz
- Ay qız.. dilinə sahib çıx. Qabağında uşaq yoxdur!
- Uşaqsan sən uşaq! Karuselə mindirən mən idim.
- Yox.. sən deyildin. Mnə sadəcə sənə lazımınca cəza verirdim. Çünki sən hələ ağlının dərk etməyəcəi qədər balacasan..
Azad bu sözünə sinir olub maşından düşdüm. Qapını bərk çırpdım.
- Yavaş atanın malı deyil..
Azadın bu sözünə üzünə xəfifcə gülümsəyib yenidən astaca qapını açıb var gücümlə daha bərk çırpdım.
- Səni indi ... tövbə əstafurulaa... başı xarab!
- Özünsən!
Azad qolumdan tutub məni necə maşına tərəf sıxdısa gözlərimi qıydım..
- Qorxursan, amma dilindən hərəkətindən də qalmırsan..
- Özünsən qorxaq. Gücün ancaq mənə çatar.. burax qolumu vəhşi.
Azad qolumu necə buraxdısa az qalsın yıxılacaqdım.
Azad keçib maşınına oturaraq qaza basıb getmişdi.
- Heyvan!
Maşını yenə saxladı.. eşitdi axırıncı dediyimi.. qayıdıb ya bu dəfə əl qaldırsan.. “Yasəmən qaç” deyə benyimdə səslər fırlanırdı. Amma inadım inad..