qaçmazdım. Yerimdə dayanıb qaşlarımı çatdım. Azad maşınından düşüb hirslə mənə tərəf gələrək sənədləri uzatdı.
- Bir daha qarşıma çıxsan məndən incimə. Dediyin bütün təhqirli sözləri sənə bir bir yedirdəcəm.
Sənədləri əlimə tutuşdurub getmişdi. Sinirdən damarları görünürdü boynunda.. bu dəfə həqiqətən qorxmuşdum. Mən heç vaxt heç kimlə dilləşmərəm. Hər zaman xanım xatınlığımı qoruyub mədəni olmağa çalışaram. Amma bu adam məni özümdən çıxardr gerçək Yasəməni üzə çıxardırdı. Bir anlıq düşündüm də. Kərəm məni bu halda görsəydi adam ürəkdən gedərdi. O məni sakit, alicənab xanım xatın kimi görür. Belə görməyi də mənə xoşdur. Yaxşı ki burda deyildi deyə düşünürdüm. Telefonumun zəng çalması fikrimdən ayırmışdı. Kərəm idi. demək ki, o da bu an məni düşünürmüş.
- Canım.
- Ay can.. Necəsən Yasi?
- Yaxşı sən necəsən?
- Sənsiz necə ola bilərəmsə elə..
- Can mən də darıxıram.
- Hmm... nə qədər?
- Təsəvvür etməyəcəyin qədər.
- O zaman....
- Nə?
- Hazırlaş2 həftəyə gəlirəm.
- Nə?! Kərəm... Kərəm doğrudan deyirsən?
- Sevindin?
- Sevinməkmi? Mən günləri necə sayacam . Ürəyim çəkiləcək..
- Cann.. mən də çox darıxmışam.. Gələn kimi səni bir daha buraxan deyiləm.
Kərəmin bu sözü məni lap sevindirmişdi. Bütün əhvalımı düzəltmiş, az əvvəlki gərginlikdən əsəbdə əsər əlamət qalmamışdı. Deyəsən bu dəfə evlilik təklifi alacaqdım.
- Yasi ordasan?
- Hə.. hə. Burdayam..
- Off Yasi məni yenə çağırırlar, axşam zəng vuraram danışarıq. Səni sevirəm.
- Mən də səni.
Kərəm bütün əhvalımı düəzltmişdi. Özümü pis hiss etsəmdə vecimə deyildi. Sənədlərim də artıq əlimdəydi. Artıq o dəvənin üzünü görməyəcəkdim də... Deyəsən hər şey normal qaydasına düşürdü.. bir həftə keçmişdi artıq. Olduqca sakit rahat həyat. Tək gərginliyim Kərəməin gəlməyinə 1 həftənin qalması. Sevincimdən uçurdum. Əhvalımın yükəsk olmasını hər kəs sezirdi artıq.
- Uçursan göylərdə, sənilə deyiləm?
- Hə? Nə?
- Oooo Yasəmən qızımız göylərdədi artıq. Bayaqdan səni çağırıram.
- Eşitməmişəm.
-