i tanışlarımdan inana bilməzdi ki bu mənəm. Əlimdə ayaqqabılar Azad qollarımdan yapışıb, səsiumi atmışam başıma....bir sözlə...vəhşilik edirəm. Mənə nə olmuşdu bilmirəm. Niyə bu qədər aqresivləşmişdim. Azadı görəndə bütün əsəblərim tarıma çəkilirdi. Kərəməi qarşılamağa gedəcəkdim, Kərəm sürpriz edib özü gəlmişdi. Qarşımda dayanmış təəcüblə mənə baxırdı. Olduğu8m vəziyyəti necə izah edəcəkdim bilmirəm. Düşünmək üçün sadəcə bir neçə saniyə vaxtım var idi ki, ağlıma yalnız bir şey gəlirdi... Allahım günahı Azadın boynuna yaz.
- Yasəmən, Yasəmən nə oldu?
- Tasi nə oldu sənə? Neynədin qıza? Niyə getdi özündən?
- Sən kimsən?
- Əsl sən kimsən?
- Mən Azad.
- Mən də Kərəm.
Onların söhbətini gözümün birini azca açıb izləyirdim. Ikisi də baş başa dayanmış qoşa bənzəyirdilər.
- Əlini çək mən özüm götürərəm Azad bəy.
Kərəmin məni qucağına alması ilə gözümü təzədən yumdum. Məni maşına aparanda gözümü açıb arxada dayanıb baxan Azada göz qaç edərək hədələyirdim. Azad gülümsədi. Başa düşdü ki, yalandan edirəm. Kərəm məni maşının ön oturacağına qoyub saçımı sığallamağa başladı. Onun üçün çox darıxmışdım, amma gözümü açsam bir açıqlama vermək məcburiyyətindəyəm. Nə deyəcəyimi bilmədiyim üçün hələ də gözümü açmırdım. Düşün Yasəmən, düşün. Nə deyəcəyəm. Bnu vəziyyətimi ona necə izah edəcəyəm. Ağlıma heç nə gəlmirdir. Ömrümün sonuna qədər belə qala bilməzdim. Odur ki, yavaş yavaş gözümü açdım.
- Yasi, yaxşısdan? Necə hiss edirsən özünü?
- Kərəm...Kərəm mən səni qarşılamağa gələcəkdim. Sən...
- Hə, sürpriz etmək istədim. Amma nə yalan deyim özüm sürprizlə qarşılaşdım.
Deyəsən Kərəm artıq suallarını verməyə başlayacaqdı.
- Kərəm mən...
- Indi sakitləş.. özünü yaxşı hiss etmirsən. Bir az özünə gəl danışarıq. O adam kimdir və niyə sən elə əsəbiləşmişdin. Indi isə gəl bura mənim canım. Darıxmışam sənin üçün.
Kərəm başımı sinəsinə bərk bərk sıxaraq saçlarımı qoxlamağa başladı. Azad kənardan bizi seyr edirdi. Anlamadım niyə getmirdi. Az əvvəl gülən sifətdən heç nə