qalmamış qaçlarını çatmışdı. Yaşadıqlarımdan dolayı Kərəmin yanımda olmasını hələ də dərk edə bilmirdim. O məni elə qucaqlayınca belə sakitləşməmiş əksinə əsirdim. Azadla hələ bir həftədir işləyirik, amma aləm qarışıb bir birinə. Onunla bir ay necə çalışacağam bilmirəm. Həm...ayılmış kimi oldum. Doğrudan anlamadım ki, biz onunla niyə bu qədər didişir niyə bir birimizi hər fürsətdə acılayır təhqir edir az qalırıq öldürək. Səbəb avtomobili vurmqa idisə bu məsələ çoxdan olub. Ona qarşı antipatiyam var idi sadəcə. Azadla baxışdıqdan sonra o üzünü döndərib şirkətə girdi. Mənsə indi söz söhbətdən azad olmuş rahatlamağa çalışırdım.
- Kərəm
- Ay can.
- Mən indi gedim işə.. axşam çıxışda görüşərik..
- Yaxşı...Axşam söhbətimizi davam etdirərik. Hər şeyi bilmək istəyirəm.
- Yaxşı...
Ayrılıb şirkətə gəlsəm də hələ də şokdan ayılmırdım. Mən Kərəmi qucaqlamaq, ona doyunca baxmaq istəyən adam quruyub qalmışdım. Çünki ona yalan danışmaq istəmirdim. Amma nə deyəcəyimi də bilmirdim. Niyə dalaşıram bu adamla niyə bu qədər aqresiv oluram.. hələ üstəlik qayıdıb gəlib Azadın üzünü yenidən görmək və işləməyə davam etmək....beynim donmuşdu artıq. Hər şeyi boş verib masama əyləşdim. Az sonra Azad içəri daxil olub heç nə demədən öz masası arxasına əyləşdi. Ikimiz də əsəbi olsaqda susurduq. Sakitcə o öz işini mən öz işimi görürdüm. Layihənin onun tərəfindən hazırlanana eskizlərinə baxırdım. Doğrudan uğurlu alınmışdı. Tam da mənim çəkdiyim latyihəyə uyğun. Sadəcə kiçik dəyişikliklərlə bütöv hala salmaq olardı. Amma di gəl ki, bunu ona desəm razılaşamyacağına əmin idim. Özümdə bilmədən dərindən ah çəkib geri, stula söykəndim. Gözlərimi yummuşdum ki, Azadın səsinə təzədən açdım.
- Nə olub?
- Heç..
- Özünü pis hiss edirsən?
- Gərginəm.
- Elə mən də.
- Biz niyə belə edirik?
- Nə edirik ki?
- Mən belə deyildim.
- Necə deyildin.
- Mən...mən aqresiv bu qədər kin dolu, bu qədər hayasız deyildim.
- Oooo böyük irəliləyiş var. Boynuna alırsan.
- Azad bəy , tam ciddiyəm.
- Eee?