isttəyirəm.
- Sən.. sən nə danışırsan:? Bu nə deməkdir mən başa düşmürəm.
Kərəm ayağa qalxıb öz stuluna keçdi. əlinə içkisini alıb içərək qalstukunu azca booşaltdı..
- Yasi ikimzi də yetişkin insanlarıq. Məncə evliliyi düşünmək.. nə bilim. Düşünmüşdüm sən fərqli birisən. Evlilik hər şeyi məhdudlaşdırır. Mən sadəcə....məni səhv başa düşmə. Səni sevirəm. Bəlkə də gələcəkdə evlənəcəyik..
- Bəlkə də?
- Hə.. yəni.. mən indi səni arzulayıram. Bir qadın kimi.
- Kərəm .... sən... sən nə dediyinji fərqindəsən? Ağlın yerindədir.. yox.. mən yuxu görürəm. .hə... ya da hardasa yıxılmışam huşum gedib.. yəqin ki elədir..
Səsimin tonunu qaldırırdım ki, Kərəm əlimdən tutub sakitləşməyimi istəyirdi.
- Burda heç nə yoxdur. Biz axı bir birimizi sevirik.
- Kərəm...
- Ay can.
- Cəhənnəm ol!
Masadakı içkimi onun üzünə çırpıb ayağa qalxdım. Qapıya doğru irəliləyəndə geriyə dönüb hündürdən
- Hə.. bir də... mənim gözüm qara deyil...- deyib qaçaraq uzaqlaşmışdım. Vecimə dsə deyildi ki, kim baxıır, kim nə düşünür.. Hələ də mənə çatmırdı heç nə.. yolu sürətlə addımlayıb yeriyirdim. Nə qədər müddətdir bilmirəm. Telefonumun zəngi, maşının siqnalları, ətrafdan keçənlərin söz atmaları.. heç nə vecimə deyildi. Bu an ölmək istəyirdim sadəcə. Sevdiyin dəyər verdiyin insanın sənə qoyduğu hörmət.....ağlamaq istəyirdim amma ağlaya da bilmirdim. Heç nə...heç nə hiss etmirdim. əyilib divara tərəf əyləşdim. Adımı eşitdim, amma başımdakı fikirlərdən, şokdan fərqində deyildim heçnəyin. Və qolumdan yavaşca yapışan ələ baxdım. Başımı qaldırdığımda Azadı gördüm. Bilmirəm o an necə oldu. Sadəcə ehtiyacım var idi.. bir dosta bir yoldaşa.. Ağlamaq, hıçqırmaq, kiminsə təsəllisinə ehtiyacım var idi. Ayağa qalxıb onu qucaqlayıb hıçqıraraq ağladım. Bu gün mene ne olduğunu anlamırdım... Her zaman dilleşdiyim ve zehlem geden qızı qısqanmışdım... He, he... Yasemeni Keremin qucağında görende onu qısqanmışdım... Heç zaman kimise qısqanmayan Azad qısqanmışdı... Kime desem, gülerdi... Esebimden şirkete