e keçib otağımda oturmuşdum... Amma Yasemenin geri döndüyünü gördükde içimde sevinc yaranmışdı... Doğrudur, men hisslerimi bildirenlerden deyildim... Amma Yasemenin saf, qelbitemiz biri olduğunu da bilirdim... Buna göre de onun aramızdakı soyuq buzları eritmeyimizle bağlı teklifini qebul etmişdim... Bu uşaqlıqdan, mübahiselerden bezmişdim... Men heç zaman bele biri olmamışam... Ne uşaqlıqda, ne genclikde davakar deyildim... Meni bu veziyyete getiren Yasemen olurdu... Amma dili olduğu kimi dilçeyi de vardı... Çox bacarıqlı, işgüzar, bilikli xanım idi... Nece deyerler işinin eri idi... İşden çıxanda Yasemeni Keremin maşınına minen görmüşdüm... Bu Kerem gözüme yaxşı biri kimi deymemişdi... Oğlan olduğumçun hemcinslerimi çox gözel tanıyırdım... Keremin davranışlarında sunilik duymuşdum... Yasemeni sevdiyine inanmırdım... Niye etdiyimi bilmirem, amma maşınıma oturub onları izlemişdim... Restoranların birine gelmişdiler... Şüphe çekmemekçün Elyara zeng edib restorana gelmesini demişdim... Hardasa yarım saat sonra içeri keçib masalardan birinde oturmuşdum... Elyara tesadüf olduğunu göstermekçün Yasemengil terefe çox baxmırdım... Amma Yasemenin Kereme qışqırıb restorandan çıxması içimde narahatlığa sebeb olmuşdu... Keremin onun arxasından gedeceyini gözlesem de, o deyinerek restorandan çıxıb maşınına eyleşmişdi... Yollara göz gezdirib ireliledikce kenarda divara qısılmış qaraltı görüb yaxınlaşmışdım... Yasemen idi... Meni görüb gözlemediyim halda boynuma sarılaraq ağlamağa başlamışdı... Çox pis olmuşdum... Qadınların ağlamasına döze bilmirdim... Üreyim parçalanırdı... (Sabina Nur)
- Şşşşşşşşşşş... Ağlama... Yasemen... Her şey yaxşıdır... Ağlama... Gör nece gözünün suyunu axıdır... Köyneyimi batırdın ki...
- Ühü- ühü... Meni alçaltdı... Bağışlamayacam... Ona bunu bağışlamayacam... Bağışlamayacam...
- Yaxşı, bağışlamarsan... Amma ağlama... Sakitleş...
- Men ona neçe ilimi serf etmişem... Bu da netice... Sadiq qalmışam... Bu zamanda bir Allahın qulu sevgiye qiymet