n qurudum... Dur seni evine ötürüm...
- Lazım deyil, özüm taksi ile gedecem...
- Yene tersliyin tutdu... Bu saatda seni tek qoyan kimdir? Özüm aparacam... Artıq söze ehtiyac yoxdur... - Yasemeni bu qeder kövrek bilmirdim... Menim yanımda ağlamağını saxlasa da, kederi gözünden oxunurdu... Emin idim ki, geceni ağlamaqla keçirecek... Restorandan Yasemenin çantasını götürüb yola düzelmişdik... Yasemen arxada oturmuşdu... Evlerine çatana kimi susmuşduq... Arada maşının ön güzgüsünden ona nezer saldıqda sessizce göz yaşı axıtdığını görmüşdüm...
- Burada saxla, düşecem...
- Buyur...
- Çox sağ ol... Eziyyet verdim...
- Boş şeydir... Esas odur ki, özünü üzmeyesen... İşleri düşünme... Özüm layihe üzerinde işleyecem... 2-3 güne görüşüb birge çalışmağa davam ederik...
- Minnetdaram... Gecen xeyre...
- Helelik... - Yasemeni düşürüb eve gelmişdim... Men her zaman etrafımdakı insanların derdine yanan olmuşam... Düzdür, hisslerimi olduğu kimi göstere bilmirdim... Amma etrafımda kimse üzgün olsa, bu mene de teesirsiz ötüşmürdü... Yasemenin ağladığı sehne gözümün önünden getmirdi... Bir vaxt boğmağa hazır olduğum qızçun indi pis olurdum... Doğurdan da heyat qeribedir... Ya da biz qeribeyik... Burada deyibler ki, " Haradan- haraya..."(Sabina Nur)
- Göresen, zeng edim? Ne deyecem axı? Sabah layihe ile bağlı görüşek deyerem... Offfffff, Azad... Zeng edirsen et, etmirsen beynini yorma...
- Mence, zeng et... 2 gündür telefon elinde öz- özüne danışırsan... Yaxşısı budur, zeng et...
- Azade... Sen meni izleyirsen?
- Kor da görerdi bu halını... Men qardaşımı telefona bele çox baxan görmediyimçün deyişikliyi o deqiqe anlayıram... Hmmm... Hele bacına , de, görüm kime zeng vurursan?
- Sene ne? Şirinliyine salma... Demeyecem...
- Nece yeni mene ne? Her halda baldız olan menem... Ver bura telefonu... Yasemen...
- Qaytar!!! Ne vaxtdan eliuzunluq edirsen?
- Mene lazım olanı öyrendim... Neynirem telefonuvu? Ala... Mama... Ay mama...
- Sus, sus... Boş yere alemi qarışdırma...