getmesile arxaya yıxılmağım bir olmuşdu... Yasemen mene yaxın dayandığından qolumdan tutmuşdu... Men yıxılınca o da üzerime düşmüşdü... Gözümü qapatmışdım... Açdıqda mene ters- ters baxan Yasemeni görmüşdüm... Azadı tutmaq istəyərkən mən də yıxılmışdım. Özü də bir başa Azadın üstünə. Gözlərini açdığında mənim üzümü görüncə rəngi qaçdı. Bəlli idi ki, indicə qopacaq fırtınadan qorxdu. Amma onun günahı yox idi. kiçik bir diqqətsizlik idi. bir müddət qaçlarımı çatıb baxınca Azadın udqunduğunu “neynim?” kimi çiyinlərini çəkdiyini gördüm. Onun bu halına gülməmək mümkün deyildi. Mən də özümü saxlaya bilməyib gülməyə başladım. Azadın üzərindən qalxıb yerdə oturub gülürdüm. O isə çağın halda mənə baxırdı. Hər halda dəli olduğumu düşünürdü. Çünki normalda mən indi ona biri bir qəpikdən acı sözləri arxa arxaya düzməliydim. Son iki üç gündə əhvalım o qədər pis idi ki, içimdə yığılan stress də bu gülməklə çıxırdı. Həm acıalmağı artıq düşünmürdüm. Azad bu günlər ərzində mənə dəstək olurdu. Üzülməyim deyə lindən gələni edirdi. Yaxşı insandır. O gecəki halımı üzümə vurmurdu artıq. Bir anlıq boşluğuma düşüb onu elə qucaqlayıb ağladığımı qətiyyən xatırlatmırdı belə. Indi mən güldükcə o da təəccübünü kənara atıb artıq o da gülümsəməyə başlamışdı. Ayağa qalxıb məni də qaldırdı.
- Yaxşı da gülmə.. adam yıxılar da..
- Ayyy öldüm... mədəm ağrıdı gülməkdən..
- Gülmə Yasəmən bəsdir.. mən gülürəm.
- Gülürsən də..
- Yox.. mən sənin gülməyinə gülürəm.
- O niyəymiş...
- Güləndə çox şirin görünürsən.
- Hop hop... orda dayan.. orası sənə qalmayıb.. bir daha eşitməyim.
Yenə əsəblərimlə oynamağı bacarmışdı. Sənə nə adam mənim şirinliyimdən. Get sən öz dərdinə yan.. ətiacı insan... sifətim birdən necə çöndüsə Azad da üzündəki gülüşü dərhal yığışdıraraq ciddi sifət aldı.. nəsə deməyə çalışırdı, amma dili pəltək vururdu.
- O şeydə demədim...yəni mənada.. yəni o mənada demədim.. yəni elə sifətdənsə...yəni acı sifət...eee acı söz..
- Nə isə, nə isə... mən sənin nə demək istədiyini