a incə dabvranmaq məcburiyyətindəydim. Necə varıydımsa eləydim.. Yerdə daşın üstünə oturub küləyin quru otları sovurduğu bomboş ərazidə danışırdım. Azad çaş baş qalmışdı.. Yazıq neyləsin. Bir dəqiqəmlə obirisi tutmurdu. Gah kobud olurdum gah gülürdüm gah normal davranırdım. Bu duyğu dəyişikliyi Kərəmdən sonra qaldı. Canım çox yanırdı.. məni belə incidən heç nə olmamışdı... ilk eşqim idi o.. ilk sevdiyim.. ilk bağlandığım. Düşündükcə lap pis olur kövrəlir ağlamaq istəyirdim. Amma mən sızlamağı sevən biri deyiləm. Azad da oturub uzaqlara baxırdı..
- Bilirsən Kərəm olsaydı oturmazdı ki, üstüm batar..
- Çox incinmisən....
- Hə... canımı çox incitdi..
- ...
- Hə.. biz başqa bir şeyi danışırdıq axı.. gecə məsələsi... Sərt valideynlərim var amma anlayışlıdırlar. 2 ya da 3 həftədən biri icazəli oluram.. amma o da sadəcə hər zamnki vaxtdan bir saat gec.. yəni 10 da..
- Zoluşka...
- Lağ eləmə..
- Yaxşı sifətin çönməsin yenə. Heç çəkilmirsən..
- Doğrudan sən məni lap vəhşi kimi bilirsənee.. elə biri deyiləm..
- Bilmək? Məncə sən eləsən elə..
- Aaaa başlama yenə..
- Mən başladım?
- Azad!
- Yasəmən burnumdan gətirmə.. dur gedək...
- Getmək istəmirəm.
- Niyə?
- Elə.. istəmirəm. ömrümün sonuna qədər burda qalaram .
Azad lap çaşqın halda üzümə baxırdı.ə keçirdirdi ağlından bilmirəm amma bəlliydi ki, bu gün onu heç olmadığı qədər təəcübləndirirəm. özümə qarşı qətiyyən heyranlıq yaratmaq fikrim yox idi.. qoy elə məni kobud və vəhşi kimi yadında saxlasın. Bu daha yaxşıdır. Elədiyim heç bir şey təəcüblə gəlməz normal qəbul edər. Yoxsa Kərəm kimi. Özümü onun yanında o qədər sıxmışdım ki. Aman Kərəm incinməsin. Aman Kərəm məni baxımsız görməsin, yox mədəniyyətsiz bilməsin, gözəl görsün.. Kərəm, Kərəm, Kərəm... hər şeyimi onunla bağlamışdım. O olmayanda belə atdığım hər addımı onu düşünüərək atırdım.
- Nədir nə baxırsan elə? Sadəcə tək qalmaq istəyirəm. heç kimi görmək istəmirəm.
- Amma evdəkilərə denən narahat olmasınlar.
- Deyərəm. sən get.. otelin adını