yeyin, için... Men hele 2 gün yoxam...
- " Gelinime salam desin..." Of mama, o eksik qalsın... " Sen salamımı çatdır... Qoy, qız indiden bize isnişsin... " Çatdırmıram... Allah bilir ne edib qardaşımı ovuna salıb... - Anamla Azadenin danışığını eşidib gülmek tutmuşdu meni...
- Azade...
- He, qaqaş...
- Sağollaşmaq fikrin yoxdur ki?
- Mama imkan verir ki... O, Yasemendir, Benövşedir, Sümbüldür nedir?
- Yasemen...
- Her kimse... Ona salam de... Menim salamımı yox ha... Mama isteyir...
- Yaxşı, deyerem... Helelik... - Telefonu söndürüb yerimden qalxmışdım... Üzerime rahat paltar geyinib otağımdan çıxmışdım... Yasemenle menim otağım üzbeüz idi... Gözümü qapıya dikib fikire dalmışdım... " Göresen, qapısını döyüm? Ne deyecem ki? Şam yemeyine devet ederem... Neyi kimi? Qızla 2 kelime sözün belini qırdın deye özünü yaxın hiss etdin? Yaxşısı budur, gedim... Yox, yox... Getmeyim... İş yoldaşıyıq nede olmasa... Demeli, qapını döyecem ve acsansa, birlikde restorana enek deyecem... Burada çetin ne var ki? "
- Azad? Sen menim qapımın önünde niye durmusan? - ani açılan qapıdan diksinmişdim...
- Men... Şey... Immmmmmmm... Yemek...
- Ne yemeyi?
- Deyecekdim ki, acsansa, birlikde restorana enek...
- Men de restorana enirdim... Acmışam...
- Şükür...
- Nese dedin?
- Deyirem ki, men de acam...
- Onda tez gedek... - Yasemenle otelin restoranına enib sifarişleri vermişdik... Yasemen yaxşı görünmeye çalışsa da, bezen gözleri dalıb gedir... Onu anlayırdım... Bir neçe il sevgisini serf etdiyi insanı 3-5 güne sile bilmezdi...
- Mene niye ele baxırsan?
- Kim?
- Azad... Yaxşısan? Bayaqdan mene baxırsan?
- Fikrim uzaqlara getmişdi...
- Hmmm...
- Demeli, sen de mene baxırdın...
- Bunu haradan çıxardın?
- Yasemen...
- Men sene baxmırdım... Düşünürdüm...
- Neyi?
- Heyatımı...
- Heyatına ne olub ki, düşünürsen?
- Sen anlamazsan... Nede olmasa, sevmemisen... Men geleceyimi Kereme bağlamışdım... Heyatımı onsuz tesevvür etmirem...
- Düzeler... Sevgililerin adetidir