r küsüb- barışmaq...
- Bizde bu olan deyil...
- Niye? Kerem axtarmır seni?
- Eksine... Her saat zeng edir, mesaj da yazır...
- Onda ne?
- O, meni alçaldıb... Qürurumu heç sayıb... Bağışlaya bilmerem...
- Mence de, bağışlama... Sen daha yaxşılarına layiqsen... Keremi heç gözüm tutmamışdı... Üzüne baxanda ne olduğu bilinir...
- Leyla da bele deyirdi...
- Demeli, ağlın yolu birdir...
- Men ağılsız olmuşam...
- Ele deme... Sen menim tanıdığım en ağıllı xanımlardansan...
- He... Yemekler de geldi... Immmmm... Dadlı görünür...
- Nuş olsun... - yene lazım olmayan cümleler qurub özümü sehv anlaşılmaya sövq etmişdim... Kenardan bizi izleyen olsa, menim Yasemeni ele almağa cehd etdiyimi düşünerdi... Amma men yalnızca teselli verirdim... He, he... Teselli verirdim...
- Yasemen...
- Hmmm...
- Bu qeder çox düşünme...
- Ne?
- Deyirem, bu qeder çox düşünme... Senin kimi dikbaş keçiye bu hallar yaraşmır...
- Azad!!!
- Nedir? Dikbaş deyilsen? Özü de Keçisen... Şirin keçi...
- Mene şirin deme!!!
- Sadece, kefini açmaq isteyirdim...
- Lazım deyil... Men özüm öhdesinden gelecem...
- Yaxşı... Daha olmaz... Sene nuş olsun... Men doydum... - belke de, men sehv cümleler qurmuşdum... Amma isteyim Yasemenin kefini açmaq idi... Onun bu terz sert reaksiya vereceyini gözlemirdim... Yerimden qalxıb restoranın çıxışına üz tutmuşdum... (Sabina Nur)
- Düz deyir de qız? Niye esebleşirsen? Sene qalıb onun kefini açmaq? Neyisen axı? Birge layihe işleyirsiz deye az qalmış qızın yataq otağının önünü kesdiresen... Sehv sendedir, Azad... Sen ki bele deyildin... Her zaman mesafe saxlayardın... İndi ne oldu? Offffffff... En yaxşısı yatmaqdır... Yuxu fikirlerden xilas olmağın yegane yoludur... - otağımda var- gel edib öz- özüme danışırdım... Yasemen kimi qızla temasda olmaq menim xasiyyetimi tamam deyişmişdi... İçimde yatmış Azad oyanmışdı... Bu ise menim xeyrime deyildi... Ağlıma geleni danışırdım... Tez bir zamanda bu xasiyyetimi içimde basdırmalıydım... Yoxsa, Yasemen meni