məni nə qədər incitdiyini fərqinə varmırdı.. günhaı elə hey başqalarında axtarırdı..
- Onun üzündəndir.. ona görə məni istəmirsən..
- Kərəm.. get...səni görmək istəmirəm....
Mən ordan ağlayaraq uzaqlaşanda geridə qalan Kərəmin səsini eşdirdim.
- Bu iş burda bitmədi.. özümü bağıışlatdıracam.. yenə məni sevəcəksən Yasi!
Səhəri gün işə gəlmişdim. Azad otaqda yox idi. Otağa necə gorəcəm, nə deyəcəm deyə içim içimi yeyirdi.. Adam nə desə haqlıydı. Onun haqqında düşündüklərimə görə utanırdım özümdən. Hələ üstəgəl bütün yaşananlardan sonra xəyallarımın puç olduğu bir vaxtda Kərəmin mənə evlilik təklif etməsi....həyatım həqiqətən alt üst idi... masamın üzərində layihəni görəndə üzrənidə işləməyə çalışırdım. Amma fikirlərimi toplaya bilmirdim. Başımı iki əlimin arasına alıb kağıza baxırdım ki, Azad içəri keçdi.. Soyuq baxışlarla nəzər yetiribsalamsız kəlamsız eləcə başını bir az tərpədərək görüşüb yerinə keçdi. Otaqdakı səsszilik ürəyimi lap sıxırdı.. söhbətə cəhd etmək istəsəmdə Azad qısa lokonik cavablarla məni susdururdu.. “hm..hə..ok. aha yox” artıq bu sözlər əsəblərimi daha da korlayırdı...
- Fantan fikrini düşündümdə elə etmək olar ki, su dərin olmasın.
- Aha.
- Həm yaşıllıqla qəşəng görünəcək
- Hə..
- BƏLKƏ BAŞINI QALDIRIB ÜZÜMƏ BAXASAN!!!
Azad vecsizcə başını qaldırıb üzümə ədalı şəkildə baxaraq “hə” deyib yenə başını aşağı saldı...
- Nə vaxta qədər?
- Nə?
- Nə vaxta qədər belə olacaqsan?
- Necə olacam?
- Belə soyuq və vecsiz..
- Narahat edirəm?
- Hə..
- Onda get ayrı otaqda işlə...
Azadın bu sözü məni on yerimdən deşdi elə bil. Masamdan qalxıb otaqdan çıxacaqdım ki, açılan qapı ilə içəri gələn güllər dayandırdı. Kuryerlər hər təfə gülləri qoyaraq bir bir çıxırdılar.
- Bu nədir?
- Yasəmən xanım?
- Mənəm.
- Sizədir?
- Kimdən?
- Biz sadəcə çatdırırıq. Üzərində kart olmalıdır.
Güllərin üzərində eyni sözlər yazılmışdı “Yasi məni bağışla”. Kərəmdən idi.
- Bir dəqiqə dayanın. Yığın bunların hamısını yolda tarsınız.
- Amma xanım biz