Üreyimden nece gelse, ele edirdim... Olduğum kimi görünürdüm... Neyinse xetrine olmadığım biri kimi davranmazdım... Eslinde, ne yalan deyim ki, Yasemene esebi olduğum qeder, üreyimde üzülürdüm de... (Sabina Nur)Evvelki şen, dikbaş, dilli qızdan eser- elamet qalmamışdı... Fikirli olurdu... Depresiyaya düşdüyünü anlayırdım... Ancaq men yaşadığı hadiseye göre çöken, gücünü itiren ve esebini günahsız insanlardan çıxanları anlamırdım... Yasemen yaxınında men olduğumçun hirsini menden almışdı... Özü dostluq teklif etdiyi teqdirde meni günahkar çıxarmışdı... Bu hadisenin üzerinden sular axıb- getmişdi... Amma mesafeli olacağıma dair özüme söz vermişdim... İşe geldiyim zaman öz- özüme cümleleri tekrarlayıb beynime " Yasemene qarşı kobud ve mesafeli ol..." fikrini yeritmişdim... Amma üreyim... Menim söze baxmayan üreyim... Onun veziyyetini gördükde dayana bilmemişdim... Kefini açmaqçun, ya da içindeki sıxıntını bölüşmesi üçün, her neyese göre mesaj yazmışdım... Esas o susmasın, üzülmesin, evvelki kimi dalaşsaq bele danışsın... Qadınlar susanda dözülmez olurlar... Ele çox danışanda da... Amma susmaqları en beteridir... Etrafımda kiminse üzgün olması mene menfi teesir edirdi... Yasemeni bele görmek istemirdim... Sebebini bilmirdim... Amma onun yaxşı olmasını isteyirdim...
- Yasemen... Ağlama... Men bilsem bele olacaqsan, heç ne yazmazdım...
- Men pis insanam... Etrafımdakı her kesi öz problemlerime göre incidirem... Dünen bacım ve anamı da acıladım... Bu gün Leylanı kiçik şeye göre qırdım... Sene qarşı da kobud olmuşam... Kenanla da danışmıram... Keremin etdiklerine göre sarsılmışam... Eslinde, bele olmaq istemirem...
- Şşşşşşşşşş... Niye ağlayırsan? Bundansa etdiyin sehvleri düzelt...
- Ağlamıram... Demişem axı ağlamıram... Gözümden su axır...
- Senin gözün su kanalıdır da... Gel bura... Balaca uşaqlar kimi burnun da qızarır o deqiqe... Bax, silirem axan suyu... Tapşır, daha axmasın...
- Azad...
- Can... - ferqine varmadan Yasemene dediyim sözden yanaqları