Yaşanmış hekayə.
Bu hekayə, həkim professor Xaliq Nurbakidən danışılan gerçək bir xatirədir. O deyir..
- Mən 40 illik bir ankoloji həkim olaraq, sayısız hadisələrlə qarşılaşdım, və bunları o hadisələrə şahid olanlarla birlikdə özəl bir arxiv düzəltdim. Bunlardan 1976-cı ildə yaşanmış bir hadisəni sizlərlə paylaşmaq istərdim. Ankologiyada baş həkimkən, Serap adlı gənc bir xanım xəstəm var idi. Bu xəstəm, xərçəngə tutulmuş, müalicə üçün başqa ölkəyə getməli idi. Bəzi səbəblərdən gedə bilməmişdi. Serap xanımın həkimi mən olaraq müayinə edirdim. Qısa zamanda yaxşlaşırdı.
Ancaq Serap xanımın da, digər ankoloji xəstələr kimi, 5 illik vaxtı çox diqqətli keçirməli idi.
Bir iş qadını olan Serap xanım, 4 ildən sonra işi ilə əlaqədar İzmirə gedəsi olur. Qış ayı olduğu üçün, təyyarə ilə getməsinə icazə verdim.
Təyyarəyə bilet ala bilmədiyindən, məndən xəbərsiz mindiyi avtobusun qəz keçirməsi səbəbi ilə, 6 saat qədər yolda mahsur qalmışdı.
Qayıdanda qısa bir zamandan sonra, xərçəng, sümük və ağ ciyərlərinə yayılmışdır. Serap ağırlaşmışdı, davamlı oksigen aparatı işlədərək, söylədiyi hər kəlimədən sonra ağzını o cihaza yapışdıraraq nəfəs alırdı.
Evinə getdiyim gün, yenə güclə danışaraq,.
- Həkim mən sizdən incimişəm.
Nə üçün - deyə soruşdum.
-Siz dindar bir insanmışsınız. Nə üçün, Allahı, ölümü, axirəti mənə anlatmırsız?
Dini inanclarının çox zəif olduğunu bildiyim üçün, bu təklifin qarşısında, olduqca təəccübləndim.
Onu üzməmək üçün, - həkimə getmək asandır. Pulun varsa istədiyin xəstəliyin müalicəsini ala bilərsən. Amma iman müalicəsi, üçün könüldən istəyin olmalıdır.
,,Mən istəyirəm,, mənasında başını tərpətdi.
Artıq ümidsiz bir tibbi müalicənin, yanınca, əbədi həyatın, əbədi səadətin resepti olan, iman dərsləri başlamış, dərslər tezləşdirilməli öyrətimə keçmişdir.
Anlatdığım iman həqiqətlərini, bütün ruhuyla dinləyir və arada bir sual verirdi.
Ölümünə bir həftə qalanda, ,,Həkim mən ölən vaxt nə söyləyim?,, -deyə sual verdi.
- Sənin vəziyyətin çox pisdir,