r gəlmişdi, qız yamanca dəyişib” -dedim.
Yoldaşım "Necə yəni dəyişib?!” –deyə təəccüblə soruşdu.
-"Dinə çox bağlanıb” –dedim.
-Dində gərək çox dərinə getməyəsən, indiki zəmanəyə aid deyil din –deyə yoldaşım başını yellətdi.
Şamımızı yedik. Bir-iki saat keçdi. Yerləri hazırladım. Yerimizdə uzandıq. Gülnarın danışdığı sözləri yoldaşıma danışa-danışa yuxulayırdım. Nə vaxt yuxuya getdiyimi bilməmişəm. Təqribən saat 3 olardı. Tər məni bürümüş halda yuxudan ayıldım. Ağlamağa başladım. Tir-tir əsirdim. Tüklərim bi-biz olmuşdu. Yoldaşım da mənim səsimə oyanıb "Nədir, nə oldu sənə? Qorxma, yanındayam” -deyə məni sakitləşdirməyə çalışdı. Ağlaya-ağlaya "Mən sabahdan hicab bağlayacağam” -dedim.
Yoldaşım "Hicab?! Yenə nə yuxu görmüsən belə, danış görüm!” -deyərək əsnədi. Yuxumu ona danışmağa başladım:
Yuxuda gördüm ki, kəndimizdəki seyid xanım Mirzəhra ölmüşdü. O xanımı dəfn etmək mənə tapşırılmışdı. Cənazəni götürüb şəhərdən çıxdım. Gəlib qorxunc bir yerə çatdım və cənazəni yerə qoydum.
-Az sonra nurlu bir sima peyda oldu. Sözlərindən Peyğəmbər (s) olduğunu anladım. Üzünü mələklərə tutub "Götürün bu cənazəni, aparın cəzasını görsün, o da hicabsız idi” -deyə əmr etdi. Onu yerdən götürən kimi yerində bayquşlar vücuda gəldi. Sonra Peyğəmbər (s) üzünü mənə tutaraq buyurdu: "Mənim nəslimdən olan seyid xanımlar əmrimə itaət etməyib hicab bağlamırlarsa, naməhrəmlərin qarşısında hicabsız, xoşa gəlməyən görkəmdə gəzirlərsə, mən ümmətimin xanımlarından nə gözləyim?!"
-Sakit ol, ağlama, yuxudur da!
-Yox, sabahdan mən artıq hicab bağlayacağam. Axı mən də seyid qızıyam. Sən nə deyirsən, razı olacaqsan?
Yoldaşım "Vallah nə deyim, əgər düşünürsən ki, bu sənə Peyğəmbərin (s) əmridir, mən nə deyə bilərəm?” –deyib üstümü örtdü. Uzandığım yerdə fikrə getdim. "Peyğəmbər (s) bu qədər əziyyətlərə qatlanaraq belə gözəl qayda-qanunları gətirdi, indi bizim düşüncəsizliyimizin ucbatından bir-bir yuxumuza da gəlməlidir ki?” –deyə-deyə özümü