.
Anar. Ölüm olmasada ölümdən betərdi
Namiq. Niyə
Anar. İş lə baglı kimləsə restoranda görüşəndə sıxılıram
Namiq. (Bic bic gülərək) kimləsə görüşmürsənki Gözəl xanımla görüşürsən
Anar. Səninkidə ancaq xanımlar olsun
Namiq. Xanımlarsız həyat çəkilməz qardaşım
Anar. Lamiyə sənə necə dözür hələdə anlamıram bu hərəkətini bilsə çoxdan cəhənnəmlik edər
Namiq. Hm sən narahat olma etməz sən get öz halına yan
Anar. Nə olub halıma
Namiq. Yaraşıqlısan qızların aglın başından almagı bacarırsan amma heç bir qadınla heç öz arvadınla belə münasibət qurmursan
Anar. Ehdiyac yoxdu
Namiq. Anar bagışla amma deməliyəm sən mənim dosdum qardaşımdanda mənə yaxın birisən sənin bu halın məni məhv edir axı nə vaxta kimi belə olacaqsan Əfşandan baçqa birisini həyatına daxil etməyəcəksən nə vaxta kimi?
Anar. Bilmirəm
Namiq. Niyə axı
Anar. Namiq söhbəti bagla
Namiq. İncimə ama baglamıyacam
Anar. Sənə nə maraqlıdır axı?
Namiq. Sənin bu halın
Anar. Bacarmıram başa düşürsən məni bacarmıram. Mən Əfşanı unuda bilmirəm hər gözümü yumanda sagmiş kimi gözümün qarşısına gəlir (gözlərindən yaş süzülür
Namiq. Bagışla qardaşım səni üzmək isdəmədim
Anar. Eybi yox
///////////////
Nərmin və Vasifin telefon danışıgı.
Vasif. Nərmin nə olub yenə niyə aglayırsan
Nərmin. Sən yalançlsan
Vasif. Niyə
Nərmin. Mənə söz verdin amma sözünü tutmadın
Vasif. Nə sözü
Nərmin. Dedin bir oyun oynayacayıq guya evlənməyəcəyik amma elə olmadı evdəkilər artıq toya hazırlaşır
Vasif. Nərmin mənim gözəlim guya sən məni sevmirsən?
Nərmin. (Dili tutulur)
Vasif. Səninləyəm axı
Nərmin. (özün ələ alaraq) yox
Vasif. Niyə yalan danışlrsan axı
Nərmin. Mən. Mən yalan demirəm
Vasif. Yalan deyirsən mənim canım məni sevirsən
Nərmin. Mən. Mən. Yox. Birdəki sən hardan bilirsənki? Niyə özünə bu qədər əminsən
Vasif. Sonuncu dəfə evdə olanda özün öz dilinlə dedin də
Nərmin. (Gözlərin irildərək) mən?
Vasif. Hə
Nərmin. Yox demərəm
Vasif. Yaxşı bəs onda niyə məni qucaqlayıb dodagımdan öpürdün? Hə
Nərmin.