Vasiflə evlənmirəm dediyin səf dediyindidə
Nərmin. Hm elə bu?
Gülnarə. Hə
Nərmin. Məndə dedim ki indi nəisə faciə baş verib yəqin
Gülnarə. Faciədən betərdi
Nərmin. Ola bilər anam faciədən betər olsun amma indi düz deyirəmki?
Gülnarə. Hə Vasiflə evlənməyə razı oldugun haqlı qərardı səf deyil
Nərmin. (Gülür) əsas odu sonda düzgün demişəmdə
Gülnarə. (Nərmini qucaqlayır) hə mənim gözəl qızım
Əfşan Gülnarə və Nərminin söhbətin kənardan izləyirdi. Onların belə mehriban olması onu xaricdən sevincli gösdərsədə daxildən paxıllıq edirdi. Gülnarə xanım Əfşanı kənarda dayandıgın görür.
Gülnarə. Əfşan sən niyə kənarda dayanmısan səndə gəl
Əfşan. Nə bilim mən gəlməsəm yaxşıdı
Nərmin. Ay qız gic olma gəl üçümüz daha şirin olarıq
Əfşan onlara yaxınlaşır. Gülnarə xanım hər iki qızını bagrına basaraq bərk-bərk qucaqlayır. Bu zaman xidmətçi otaga daxil olur.
Xidmətçi. Gülnarə xanım Vasif bəy gəlib
Gülnarə. Gecənin bu vaxtı? Həmdə o İngiltərədə deyildiki
Xidmətçi. Bu gün gəlib İngiltərədən
Gülnarə. Sən düş qızım bizdə gəlirik (xidmətçinin otagı tərk etməsiylə Gülnarə xanım üzün qızlarına çevirir) qızlar gəlin düşək aşagı
Nərmin. Mən düşmürəm
Əfşan. Niyə ?
Nərmin. Nəəm
Əfşan. Nişanlından utanırsan?
Nərmin. (Qızarır). Mən. Mən
Yox onun nəyindən utanacam əşi düşürəm ee aşagı
Əfşan. (Gülür) gəl
Gülnarə. Gəlin da gedək ayıbdı uşaq yəqin təkdi
Nərmin. (GÜLÜR) uşaq? Uşaq ee eşşək boydadı ee ana onun nəyi uşaqdı
Gülnarə. Ay qızsəndə eşşək boydasan ancaq mənim gözümdə uşaqsan
Nərmin. Hm
Əfşan. (Gülür) al di cavabını sənə lazımıydı
Gülnarə. Da gəlin
Gülnərə Əfşan və Nərmin aşagı düşürlər. Nərmin Vasifi görən zaman utancından qıpqırmızı olur. Gülnarə. Xoş gəlmisən oglum səndən nə əcəb belə?
Vasif. Çox sagolun bibi evim sizlər yadıma düşdüz gəldim Gülnarə. Yaxşı etmisən oglum yaxşı mən mətbəxə keçim sizə çay gətirim sizdə oturun rahat gəlrəm indi Vasif. Əziyyət çəkməyin bibi
Gülnarə. Aa nə əziyyiət oglum xoçdu siz oturun mən indi gəlirəm Vasif. Yaxşı