Anara baxır
Əfşan. Heç dəyişilməyəcəksəndə
Anar. Off neynim ee uşaqlar olandan mənə vaxt ayırmırsan qısqanıram axı?
Əfşan. Sənə vaxt ayırmasaydım bu gün iki uşagımız olmazdı
Anar. İndidə bir azda mənə vaxt ayırda
Əfşan. Off Anae çox danışma Ugur acıb ona yemək ver məndə Mələyi yedirdim
Anar. (Narazı şəkildə) yaxşı.
Anar otaqdan çıxıb mətbəxə keçir. Əfşan Anarın bu halına gülməmək üçün özün zor tutur.
Əfşan. Dəli Anar ....
Anidən gələn zərbə və o yuxudan ayılır.
Aga. Gözəlçəmiz nə olub yuxuda gülürsən olmaya gerçəkləşməyəcək arzularını görürdün yuxuda?
Əfşan. Bu sənə qalmayıb
Aga. (Əfşanın çənəsindən tutub sıxaraq) birdə mənimlə belə danışma
Əfşan. ((Güclə onun kobud əllərindən qurtulur) özüm bilərəm
Aga. Əfşan dilin uzundur amma narahar olma vaxt gələr dilin qısalar
Əfşan. Sən o günü görməyəcəksən
Aga. Hm hər nəysə sənin çərənləməyini izləyəcək vaxtım yoxdur. Dediyimi fikirləşdin
Əfşan. Hə
Aga. Ayşə yoxsa sən
Əfşan. Heç biri. Sən əsla bizə toxuna bilməyəcəksən
Aga. Görərik Əfşan. Vaxtım yoxdur indi sabah sənə gösdərəcəm!
Aga oranı tərk edir və ardəndan Əfşan göz yaşlarına bogulur.
Əfşan. Anar hardasan axı? Harda???
///////
Naxçıvan. Şərur.
Xəstəxana.
Bir neçə gündür dəhlizdə pərişan halda gözləyən insanlar. Həkimin məyus şəkildə onlara heç bir xəbər verməməsi. Artıq belə şəraitdən bezən Elmar. Və nəhayət o an.
Həkim qaçaraq dəhlizdə gözləyən Elmar gilə dogru yaxınlaşır. Həkim sevincliydi gözləri gülürdü.
Həkim. Sizlərə xoş xəbərim var oglunuz oyandı
Elmar. Nə? Nə vaxt
Həkim. Yarım saar olar reaksiya verdi indi isə oyandı
Elmar. Çox sagolun Həkim ALLAH razı olsun onu görə bilərəm
Həkim. Əlbəttə görə bilərsiz amma xəstəni çox yormayın
Elmar və ailəsi Vasif yatan palataya daxil olurlar.
Nuriyə Vasifi görən zaman göz yaşlarına bogulur.
Vasif Güclə uzandıgı çarpayıdan durmaga çalışır bunu görən Elmar ogluna mane olur.
Elmar. Oglum narahat olma bizə görə uzan sən
Nuriyə. Allahım şükürki balam oyandı. Oglum necəsən
Vasif. (Özün