Yaxşı.
Anar və Namiq xarabalıqdan çıxırlar. Anar bayırda Təəccüb dolu baxışlarla qarşılaşır. Atası Elmar və Murad Ziyad Ramiq burda idi. Əfşan Elmarı qucaqlayıb aglayırdı. Onlara yaxınlaşdı Anar.
Elmar Anarı görən zaman Əfşanı qurtaran insanın öz oglu oldugunu və Anarın Əfşanın yaşadıgını öyrəndiyi anladı. Anar atası və Əfşanla qarşı qarşıya dayanmışdı. Ziyad və qalanları isə kənardaydı. Hər kəs bu mənzərəni izləyirdi. Zəhra belə.
Elmar. Çox sagol oglum Əfşanı qurtardıgına görə
Anar. Mən sagol üçün etmədim sevdiyim qadının qurtardım sadəcə
Elmar. Bilirəm
Anar. Ata olar səninlə təklikdə danışaq
Anarın Elmara ata deyə müraciəti Ramiq və Muradı təccüb içərisinə salır. Hər kəs Anarın Elmarın oglu oldugunu bilsədə bir tək onlar bilmirdi.
Elmar. Hə əlbəttə
Murad Əfşanın yanına gəlir. Əfşan Muradı görən kimi nifrətin unudub onu qucaqlayır. Murad ona qarşılıq verir bəmbərk özünə sıxır. Əfşan aglayır
Murad. Şişt hər şey keçdi qardaşın yanındadı təhlükəsiz yerdəsən artıq bacım
Ramiq onlara yaxınlaşır Murada qoşularaq Əfşanı sakitləşdirməyə çalışır.
Ramiq. Sakit ol aglama bax qardaşların yanındadır. Artıq heç kəs sənə heç nə edə bilməyəcək. Sulu göz aglamada
Əfşan. (Məsum gülüşlə) yaxşı.
Ziyad kənarda Zəhranın yanındaydı. Zəhranı izləyirdi. Ondan nəsə soruşmaq isdəsədə cəsarət etmirdi.
Anar və Elmarsa bir neçə dəqiqəlik sükutdan sonra danışmaga başladı.
Anar. Ata Əfşanın sag oldugunu bilirdin?
Elmar. Hə
Anar. Bəs niyə mənə demədin?
Elmar. Əfşan isdəmədi
Anar. Niyə axı?
Elmar. Bilmirəm oglum dəfələrlə onu yola gətirməyə çalışsamda alınmadı Əfşan inadkarlıqdan əl çəkmədi.
Anar. Of Əfşan of.
Elmar. Oglum yaxşı olacaq hər şey. Aga iti necə oldu?
Anar. Gəbərdi.
Elmar. ---
Anar. Ata indi Əfşanı burdan aparın Naxçıvana iki günə məndə gələcəm. Səninlə Bayram əmi barədə bir məsələ danşacam
Elmar. Yaxşı
Ətrafdakı hər kəs getməyə çalışdıgı anda hayqırtılı səs qopur. Hər kəs təəcüb içərisində qalır.
Anar əliylə hər kəsə sakit olmaq üçün gösdəriş verir.