razı"
adlandırır amma bu ifadə heç mənim vecimə
belə deyil kim nec fikirləşir fikirləşsin özü bilər.
Bəziləri elə fikirləşirki mən xoşbəxtəm ama
bilmirlərki mən ən bədbəxt varlıgam. Dünyaya
gələndən bədbəxt yaranmışam. Bəzilərinin
fikrincə mən dünyaya gəlməməliymişəm ama nə
etmək olar onlar fikri əsas götürülmüyüb mn
dünyaya bu bataqlıga iyrenc insanlar aləminə
dxil oldum. Dünyaya göz açandan ailəmin üz
qarasi, ba qaxıncı olan bir körpə oldum.
Nifrətdən, kin və küdurətdən başqa heç bir hiss
olmadı mənə qarşı səbəbi çox sadə axsaq, çolaq,
şikəst bir varlıq kimi yaranmagım idi. Bu illər
ərzində bir şeyi anlamadım şikəst dogulmaq
mənim günahım idimi ? Kim isdəyərki şikəst
dogulan varlıq olsun bu həyatda . Hər kəs ona
nifrətlə baxsın özündən uzaqlaşdırsın şikest
olduguna göre kim isdəyər axı kim? Şikəst
dogulmaq günahdrmı? Belə dogulan varlıgı
sevmək olmazki?Bu hekayənin iştirakçısı olan insanla ikinci
görüşümden olan söhbətlər:
Həyat dediyimiz uzun yoldur bizdə bu yolda
addimlayan yolçuyuq. Hər yeni bir günü
bitirdikdə həmin uzun yolda bir addım atırıq və
atdıgımız hər addımda ölümə dogru bizi
yaxınlaşdırır. Günlər bir-birini əvəz etdikcə
həyatımızda ölümün yaxınlaşmasından başqa
hec bir dəyişiklik baş vermir. Bəziləri ölümün
gəlişindən çox qorxur bəziləri isə bu bataqlıqdan
qurtulacaq deyə ölüm adlı qonagın gəlişinə çox
sevinir. Elə mənim kimi ölüm adlı qonaq qapımı
döysə sevə-sevə o qonagı qəbul edərəm. Ölüm
mənim üçün bataqlıqdan qurtuluş üçün bir
vasitədir. Bu vasitədən çox isdifadə etməyə
çalışmışam ama bacarmamışam . Səbəbsə
ürəyimdə olan intiqam hissinin mənə mane
olması olub. Daxilimdə olan intiqam hissi mənim
bu bataqlıga bu bataqlıgın sakinlərinə qarşı
nifrətimi hərgün dahada artırırdı. Hər yeni bir
gün həyatımda intiqamın nifrətin artmasından
başqa hec bir dəyişiklik olmur.
Yenə adi bir gün yorucu universitet özündən razı
müəllimlər, ikiüzlü yaltaq tələbələr və onlarla
üzbəüz olan ƏFŞAN. Müəllim mühazirə