n pis olacaq
+ neyniyəcəksən?həə? Polisə şikayət edəcəksən? Yox əşi edə bilməzsən çünki polis elə səni axtarır
- Əşrəf bəsdir artıq unut məni biz çoxdan ayrılmışlq
+ çiçəyim sus! Yalvarıram sus! Nə olar gəl yenidən bir yerdə olaq hər şeyi unudub yeni həyata başlayaq
- yeni həyat övladlarımızı geri qaytaracaqmı? Reyhanım Sənanım yaşayacaqmı?
Yox çiçəyim övladlarımız qayıtmayacaq amma belə etməklə nəyə nail okacagıqki? Ancaq özümüzə əzab verib məhv etməyə nail ola bilərik. Çiçəyim gəl yeni həyata başlayaq hər şeyi dəyişək
-(qışqıraraq) əsla! Əşrəf əsla! Mənə yeni həyat lazım deyil eşitdin məni. Mən anayam ana. Bir ana övladlarını necə unuda bilər axı? De mənə cavab ver. Sən unutsan belə mən unutmayacam ( yerə çöküb aglamaga başlayır )
+ ( onun agladıgını görən Əşrəf yerə əyilərək kobud əlləriylə onun göz yaşlarını silir. Onun kiçicik üzünü kobud əllərinin içərisinə alaraq) şşş sakitləş söz çiçəyim söz 25 il əvvəl necəki biz övladlarımızın külün topladıq indidə onlar öz övladlarının külün toplayacaq!
- Əşrəf bəsdir! Artıq bezmişəm 25 ildi eyni sözü verirsən amma tutmursan
+ söz çiçəyim söz artıq vaxtıdır intiqamın. Bizim övladlarımız kimi onlarında övladın küle çevirmeyin vaxtıdır
////////////////////
Əfşan çoxdan evə gəlmişdi. Çarpayda uzanıb xəyallara dalmışdı. Amma bu dəfəki xəyalı nə keçmiş idi nədə Anar bu dəfəki düşüncələri bu gün gördüyü oglan yəni Namiq barəsindəydi. Namiqin əlindəki yanıq izi Əfşanın heç aglından çıxmırdı.
- o kim idi axı? Hardan gəlib? Necə bu təşkilata daxil olub? Əlindəki yanıq izi bəs necə olub? Keçmişi qaranlımıdır görəsən? Azərbaycanda gəlibsə bəlkədə Anar tanıyar- deyə fikirlər keçirdi aglından. Bu düşüncələrdən Əfşanı telefon zəngi ayırdı. Telefonu götürərək cavab verdi:
Əfşan.alo kimdi?
Anar. Əfşanım
Əfşan. Anar sənsən
Anar. Hə Əfşanım mənəm
Əfşan. Nömrəmi hardan tapdın?
Anar. Tapdımdə
Əfşan. İnanki qorxurdum ee
Anar. Niyə?
Əfşan. Gələn kimi nömrəmi alıb yenisin verdilər. Qorxurdumki səninlə danışa