darxmışam
Könül. Məndə mənim körpə quzum məndə darıxmışam
Anar. (Körpə uşaqtək mızıldanaraq) Niyə məni məni qoyub getdin hə? Könül. (Məyusca) məcbur idim
Anar. Yenə gedəssən? Bu dəfə qoymayacam gedəsən
Könül. Mənim körpə balam məcburam
Anar. Axı hara gedirsən?
Könül. -----
Anar. Mənidə apar özünlə
Könül. Yox mənim gözəl balam hələ sənin ölüm yaşın deyil Anar. Ana nə olar qurban olum məni yenədə tərk etmə

Könül. ----
Anar. Anaaa anaaa...
Anar ana deyə qışqıraraq anasını çagırsada Könül onun səsinə səs vermirdi çünki çoxdan oradan uzaqlaşmışdı.
Anar. Anaaaaa
Qışqıraraq yuxudan oyanır. Onun səsinə Əfşan cəld otaga daxil olur.
Əfşan. Anar nə oldu?
Anar. Heç nə
Əfşan. Necə yəni heç nə. Durduq yerdə "ana" deyə qışqlrdın?
Anar. (Kobudca) heç nə dedim
Əfşan. (Vecinə anəlmadan) Anar bəsdir deyrəmki yaxşı deyilsəndəə
Anar. (Qışqıraraq) dedim yaxşıyamdaa
Əfşan. (Üzgüncə) bagışda
Anar. (Əfşanın üzgünlüyünü görərək) Canm bagışla məni üstünə qışqırmaq istəmirdim
Əfşan. Narahat olma
Anar. Gəl bura görüm mənim canım
Əfşan. (Anarı qucaqlayaraq) Sisaydi zəng etmişdi
Anar. (Sual dolu baxışlarla) nə deyirdi?
Əfşan. Bir iki gün sonra iclas olacagnı xəbər edirdi
Anar. Nə iclas?
Əfşan. Bilmirəm
Anar telefonu götürərək gələn bildirişlərə baxır.
Anar. Zibil. Mənədə mesaj gəlib bu barədə
Əfşan. (Təəccüblə) ikimizdə iclasda olacayıq?
Anar. Hə nə olsunki?
Əfşan. Qəribədi
Anar. Niyə
Əfşan. Anar əgər fərqindəsənsə biz əvvəllər heç bir iclasda yada əməliyyatda bir yerdə olmamışıq indi nə üçün eyni iclasa cagrılmışıqki?
Anar. Canım şişirtmə bu qədər yəqinki vacib məsələ var deyə bizə güvənirlər axı biz bu təşkilatın güvənilən adamlarıyıq (Əfşana göz vuraraq) həmdə iki dəli aşiqi
Əfşan. Hə bəlkə iki gün sonrakı iclasda sevgili oldugumuzuda deyək?
Anar. (Gülərək) pis olmaz
Əfşan. Hə bir o qalıb
Anar. Yaxşıda nə olacaqki
Əfşan. Uzagı ölüm
Anar. Əfşanım ölümdən danışma bizi ölüm belə aylrmayacaq
Əfşan. Qorxuram
Anar. Qorxma mən varam sənin