. (Təəccüblə) gələcəyin?
Uşaq. Hə Əfşan gələcəyim. Özünə heç güzgüdə baxmısanmı?
Əfşan. Anlamadım
Uşaq. Mənimlə gəl (Əfşanın əlindən tutaraq güzgüyə tərəf yaxınlaşır) özünə diqqətlə bax sən beləmiydin?
Əfşan. Anlamıram səni
Uşaq. İllər səni çix dəyişdirib sənn əvvəl uşaq olanda saf qorxaq Əfşan idin amma indi İntiqam hissinin köləsi olan Əfşansan. İntiqam öz uşaqlıgnıda unutdurub sənə
Əfşan. (Təəccüblə) sən mənim uşaqlıgımsan?
Uşaq. Hə
Əfşan. Niyə mənim yanıma gəlmisən axı mənimlə necə danışlrsan?
Uşaq. Bu illər və intiqam sənə Rəbbimin möcüzələrinidə unutdurub. Sən uşaq olanda bütün möcüzələrə inanırdın amma indi?
Əfşan. Hə inanırdım əbəs yerə. İnandıgım möcüzələrdən heç biri həyatımda baş vermədi əksinə uşaqlıgım işgəncələrlə vəhşiliklərlə keçib amma bütün olanlara rəgmən yenədə uşaqkən möcüzələrə inanardım amma indi möcüzəni başqa bir qüvvədən deyil özümdən gözləyirəm
Uşaq. Əfşan unutma möcüzələri sən deyil Allah yaradır sən sadəcə o möcüzəyə şahid olursan
Əfşan. (Təkidlə) men heç bir möcüzəyə şahid olmamışam
Uşaq. Bəs Anar? O möcüzə deyilmi? Sənin həyatını məhv edənlərdən fərqli olaraq Anar sənə sahib çıxmadımı?
Əfşan. Anar möcüzə deyil
Uşaq. Sən uşaq olanda səni bu hətatda bütün pisliklərdən qoruyacaq birini arzulamırdınmı?
Əfşan. Mən? Mən? Bilmirəm
Uşaq. Bu illər sənə Allahın mərhəmətini belə unutdurub. Əfşan yenidən uşaq qəlbli qız olmaga calış intiqam hissini bog. O saf qəlbini yenidən qaytar. Ömrünün son anlarında Allaha sıgın!
Əfşan. Ömrümün sonu? Mən öləcəmki? (Ətrafına göz gəzdirir uşagı görmür) uşaq hara getdin?
Əfşan təlaşla yuxudan oyandı. Əfşanın təlaşını görən Anar ona yaxnlaşır.
Anar. Canım nə olub sənə
Əfşan. Mən. Mən bilmirəm
Anar. Yaxşısan
Əfşan. (Aglayaraq) yox yaxşı deyiləm
Anar. Niyə
Əfşan. Bilmirəm Anar xaiş edrəm heç nə soruşma
Anar. Yaxşı. Canım bilirəm yeri deyil amma artıq vaxtdır. Elmarın evinə getməliyik
Əfşan. Mən getməsəm olnazki?
Anar. Yox canım sənsiz olmaz unutma bura bir oyun üçün gəlmişik oyunun