bilmirdim.
-Hara getmişdin!..
-Məə..məən
-Hə sən!..-mənim danışa bilməməyimə hirsi daha da artdığından qolumu necə sıxırdısa ağrısı bir yandan bu hərəkəti digər yandan qəlbimə toxunurdu.Özümü toplayıb onu çox əsəbləşdirmədən ağzımı açıb bir kəlmə söyləyə bilmişdim.
-Evə gəlmişəm,nənədən soruş..
-Bəs niyə anamgilin yanından birdən yoxa çıxmısan!.Bununla ikinci dəfədir yox olmusan,sən belə özbaşınasan?!..
-...................
-De mənə sən belə hara itirmişsən!
Hər cümləsini dedikcə qolumu bərk sıxmağına dözümüm qalmadığı üçün əlindən yapışaraq buraxsın deyə yalvarmışdım.
-Burax qolumu xahiş edirəm-sözümü bitirməyimlə necə buraxmışdısa yatağa yıxılıb oturmuşdum.Evə gələndə onsuz olanlara tab gətirə bilməyib hirsimi,kədərimi göz yaşlarımın vasitəsi ilə axıdaraq yuxulamışdım.İndi onun mənə qarşı etdiyi hərəkət və ittihamları ağır gəlirdi.Günahım olmadan,ailəm kimi bu dəfə Ziyad tərəfindən günahlandırılırdım.Mən özümə axı belə həyat arzulamamışdım.Daha bacara bilmirdim hər şeydən uzaqlaşırdım.Niyə ölməyi bacara bilmədim axı niyə!..
Ona baxaraq bunları düşünərkən yaşlar muncuq kimi yanağımdan diyirlənərək ətəyimə düşdükcə başımı sağa sola yelləyib aşağı dikmişdim.
-Ağlama boşuna..Sən bilmirsən o geyimləri geyinməyə qoymayacam,mənə inad niyə almısan?!-biraz yumşaldığını hiss eləsəmdə bu sözlərindən sonra özümü saxlaya bilməyib əllərimlə üzümü tutaraq hönkürmüşdüm.Bəlli idi ailəsi başını doldurub olmazın məlumatlar vermişdi.Anasını,bacısının məni sevmədiklərini başa düşürdüm bəs o niyə məni dinləmədən doğru olub olmadığını soruşmadan bir başa ittiham edirdi?..Gözündə dəyərim belə yox idi?..Məni məcbur özü ilə bir həyata məhkum edirdisə tanımağa çalışıb inanmalıydı..Hıçqırıqlarımı dayandıra bilməyib hönkürdükcə krizə düşdüyümü anlayaraq su gətirib içirmişdi.
-Yaxşı sakitləş İnci..-yanımda oturub saçlarımı geriyə edərək başımı sinəsinə qoymuşdu.
-Mənə inanmırsansa niyə evlənirik..Bax,bizdə alınmır-başımı onun sinəsindən qaldırmağa taqətim olmadığı üçün