edərək gülmüşdü.
-İndi də ağzını açmırsan?-deməyinə dil çıxarıb uzatdığı çörəyi ağzıma qoymağına imkan yaratmışdım.Beləcə səhər yeməyini əlləri ilə yedirdib evdən çıxa bilmişdik.Yayın isti havasında bulvar boyu gəzəndən sonra günorta naharımızı ora yaxın kafelərində birində edərək evə qayıtmışdıq.Toy disklərimizi tv-yə taxıb cipsi,şirin sularımızı gətirərək divanın qarşısında olan kiçik masaya qoyub yerimi rahatlayanda Ziyad başını dizlərim üstünə qoyaraq əllərimi dodaqlarına qoyub öpüb ətrini içinə çəkmişdi.Sağ əlimi öz sağ əlində tutaraq barmaqlarımızı bir birinə keçirib elə izləmişdi.Axşama kimi toyu ancaq baxıb bitirə bilmişdik.Yemək hazırlamaq üçün mətbəxə gedib rahat,yüngül bir şeylər bişirib toydan ağlımızda qalan gülməli anlardan danışaraq yemişdik.Qabları yuyaraq yerlərinə qoyub onun yanında divanda oturanda iqra oynamağı diqqətimi çəkmişdi.Biraz daha yaxın oturub telefonuna baxmaq istəyəndə ani hərəkəti ilə bir qolunu boynuma qoyub özünə çəkərək saçlarımdan öpüb qucaqlamışdı.Telefonu mənə uzatmağı ilə sevinərək alıb oynadığı oyunu davam etdirmişdim.Ziyad isə məni qucaqladığından qolumu oxşayaraq gah mənə gah da əlimə baxanda fikrinin başqa yerdə olduğunu anlayırdım.Mən iqra ilə başımı qatanda o,da iş üçün gətirdiyi sənədlərini gözdən keçirməklə məşğul idi..İqraya özümü necə qapdırmışdımsa bəlkə də bir saat telefondan uzaqlaşmamışdım sonra maraq güc gəldiyindən iqranı dayandırıb telefonunu qurdalayaraq baxanda kontaktında adımın “İncim” yazılmasını görmüşdüm.
-Sən adımı nə yazmısan?-verdiyi suala baxa qalaraq key baxışlarım yerini almışdı.Gözümü qırpmadan səhv iş görən uşaqlar kimi donub qalmışdım.Məndən cavab gəlmədiyinə görə əlini atıb masanın üzərindən telefonumu götürərək ad siyahısına baxanda üzündə hiyləgər gülümsəmə yaranmışdı.
-Bu nədir?
-Şey dəyişəcəkdim yadımdan çıxıb,pis niyyətlə yazmamışam.
Adını telefonumda “Dağıstan öküzü” deyə qeyd etmişdim.Onu yeni tanıdığım günlərdə bu adı ona vermişdim və elədə qalmışdı.Mən məsum baxışlarla