kədərdən,məni belə görməyin ona əzab yaşatdığını başa düşürdüm amma indi heç kimi düşünəcək halda deyildim.
Evə keçərkən qapıda bizi qaynanam qarşılayanda pis olduqlarını görmüşdüm.Baldızım onlara ağır iş gördüyümdən uşağı itirdiyimi deyəndə aldıqları üz ifadəsini unutmayacaqdım.Otağa qalxıb yatağa uzanaraq başımı yastığa gömüb səsli ağlamağıma Ziyad qapını açarkən məni belə görəndə qaçaraq yanıma gəlib qaldıraraq sinəsinə basmışdı.
-İncim yaxşı.. Bax yalvarıram ağlama-səsinin titrəməyindən kövrəldiyi bilinirdi.
-Yaxşı ağlamıram.Tək qalmaq istəyirəm çıx otaqdan-qollarından çıxıb başımı yastığa qoyaraq dizlərimi büküb ağlamadan gözümü bir nöqtəyə dikib qalmışdım.
-Niyə belə uzaqlaşırsan məndən?.İcazə ver yanında olum.-qoluma toxunmağı ilə geri çəkməyimə heçnə deməyib otaqdan çıxmışdı.Getməyi ilə əlimlə dodağımı sıxaraq ağlayanda qaynanam qapını döyərək içəri daxil olub qarşımda dayanmışdı.
-Qızım bağışla hamilə olduğunu bilmirdim.Sənə əziyyət vermək istəmirdik sadəcə...-sözünün ardını gətirə bilməyib susaraq mənə baxanda yenidən dillənmişdi.-Ziyada heçnə demə yoxsa üzümüzə baxmayacaq.Onun xasiyyətini yəqin bilirsən.
-Yaxşı.
Otaqdan çıxmağı ilə saxladığım sakitlik pozulduğundan uşaq kimi hönkürmüşdüm.Siz “sadəcə” mənə zülm edərək öz hökmünüzü bildirmək istəyəndə bətnimdə yeni formalaşan körpənin varlığına son qoyaraq sinəmə dağ çəkdiniz.Yenə heç kimə heçnə olmasa da ziyan çəkən mən olmuşdum.İtirə itirə bu həyatda gedirdim,daha sonumu düşünmək belə istəmirdim.İnsan qəflətə düşəndə əlini hər şeydən üzüb yaşadığı dünyaya yad olur.Məndə indi elə olsamda içimdə bir hiss səbr elə hər şey düzələcək deyərək qəlbimə təskinlik verirdi.
Qaynanam gedəndən sonra Ziyad gəlib yatağın digər tərəfində uzanaraq kürəyini taxta söykəyib mənə baxırdı.Əllərini saçımda gəzdirərək əyilib yanağımdan öpəndə biləyindən tutaraq başımı sinəsinə qoymağımla bərk qucaqlayıb saçlarımdan öpmüşdü.Bayaq onu otaqdan qovmaqda bəlkədə doğru etməmişdim.İndi istədiyim yeganə şey isti bir qucaq