q idi.Qardaşlarımın dayağına anamın qucaqlamağına ehtiyacım vardı.Başımıza nə gəlir gəlsin anamızın qucağına sığınanda hər şeyi unudaraq ağrıdan,acıdan qorunduğumuzu bilirdik.Daha bizə heç kim heçnə edə bilməz deyə düşünərək ona sarılaraq ayrılmaq istəmirik.Məndə yanımda anamı görmək istəyirdim.Körpə qızı kimi qucağına sığınıb məni incidən hər şeydən qorunmaq istəyirdim.ən əsası anamı istəyirdim.
Ziyadın qucağında yuxuya nə vaxt getdiyimi bilmədiyimdən oyananda yanımda onu görməyəndə kövrəklik məni əsir almışdı.Onu yanımda görməyəndə özümü atılmış kimi hissə qapılmışdım.Yaşadığım qarışıq duyğularla telefonu əlimə alanda ağlıma gələn fikirlə anama zəng etmişdim.İki çağırışdan sonra qarşıda kı xətt açılanda alo deməyinə -ana deyəndə hönkürtü sinəmdən qoparaq ağlayanda,telefonu üzümə qapamışdı.Bu da mənə ikinci zərbə olmuşdu.Dizlərimi qucaqlayaraq başımı üstünə qoyub ağlayan zaman Ziyad gəlib yanımda oturaraq qucaqlamışdı.
-Nə olub İncim?-başımı qaldıraraq üzünə baxanda dinə bilməyib susmağıma yenidən qucaqlayaraq kürəyimi sığallayıb sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Ağlama hər şey yaxşı olacaq.Yenidən uşağımız olar.
-Niyə belə oldu axı niyə?-köynəyinin yaxasından tutaraq əsəb qarışıq ağlayanda qollarımdan tutub silkələyərək bağrına basmışdı.
-İnci özünə gəl!..Hər şey yaxşı olacaq.
Ziyadla ailəm haqqda içimdə olanları bölüşməsəmdə duyğularımı,bir baxışla,bir hərəkətimlə anladığını bilirdim.İndidə ailəm üçün belə kövrəldiyimi bildiyinə əmin idim.
Özümü ələ alaraq gözlərimi silib yerimə uzananda onun qucaqlamağına yuxuya getmişdim.Bir iki gün burda qaldıqdan sonra evimizə qayıdanda sanki biraz rahatlamışdım.İnsanın evi kimi yer yoxdur.Mənim evim də artıq bura idi.Qaynanamgildə qaldığım bu iki gündə mənimlə mehriban və qayğıkeş davranaraq keçmişdi.Yerimdən qalxmağa,çox hərəkət edib iş görməyə imkan vermirdilər.
Evimizə gələndən özümə az da olsa gələrək toparlamağa çalışsamda çox bacara bilmirdim.Anamın etdiyi mənə elə bir zərbə olmuşdu ki çətin tezliklə əvvəlki