halıma qayıdardım.
Səhər Ziyad işə gedəndə onun üçün süfrəni qurub otağıma gedəndə saxlamışdı.
-İnci?
-istəmirəm Ziyad-nəyi nəzərdə tutduğunu bilirdim.Kefsiz olanda hər şeydən uzaq dururdum.İştahım belə mənə küsürdü.
-Mənim üçün az da olsa ye xahiş edirəm,sən belə olanda pis oluram.-üzünə baxanda gördüyüm simaya qıya bilməyib masaya oturmuşdum.Bu hadisədən sonra onu acılamasamda xoş davrana bilmədiyimdən deyib gülmürdüm.Mən onu sevmirdim,bir yerdə olsaqda ürəyimdə ona qarşı sevgi yox idi.Buna görədə ona haqqsızlıq edirmişəm kimi hiss edirdim.
Yeməyimizi yeyən zaman qapı zənginə Ziyad gedib açanda məndə ardı ilə gedərək qarşımda gördüyüm insanlara ayağım yerə yapışaraq keyimişdim .Anamla Muradı görəndə yerimdə donub qalaraq baxarkən Ziyad onları içəri dəvət edərək yanıma gəlmişdi.
-İnci bax onlar gəlib bəlkə küskünlüyü kənara qoyub görüşəsən?
Zəif çıxan səsinə ayılmış kimi,anamın qarşısına keçərək qucaqlayanda dözməyib ağlamışdım.
-Qızım.-səsindəki kövrəkliyə dayana bilməyib gözümün suyunu axıdırdım.Bu qucaq üçün necə darıxmışdım bir Allah bilirdi.Anamın indi burda olması,məni qucaqlayaraq bağrına basmasına hər şeyi unutmuşdum.
-Yaxşı sakitləş.
-Bəlkə içəri keçək-Muradın sözünə ondan ayrılanda qapı ağzında dayandığımızı görüb qonaq otağına keçmişdik.
-Mən marketə düşürəm siz rahat söhbət eləyin- ayaqqabısını geyinərək qapıdan çıxmışdı.Ziyadın bu düşüncəli xasiyyəti ən bəyəndiyim cəhəti idi.Daima qayğıma qalaraq,məni anlamağa çalışırdı.
-Ana,atam gəlməyinə necə icazə verib?
-Bilmirəm qızım Ziyad gedib atana nə deyib deməyib gəldi dedi istədiyin vaxt qızını görə bilərsən.Məndə ilk fürsətdə gəldim.
-Yaxşı etdin darıxmışdım-içimdə yığılan küsülülüyü daha uzatmayıb mehribanlıqla danışaraq barışmışdım.
-İnci qaynanangil necədi,incitmirlər?
-Yox,narahat olma.
-Qızım çalış böyüklərin hörmətini saxla,.başımızı aşağı etmə.
-Atam məni bağışlamayacaq?.Bilirsiniz mənim günahım yoxdur,bu küsülülük nəyədir?
-İnci sənə demişdim səbr elə,biraz zaman keçsin atam