m bağışlayacaq-Murad boynumu qucaqladıqdan sonra göz vurmuşdu.
-Sən olmasan mən nə edərdim Murad?-Həqiqətən qardaşımın dəyəri,yeri məndə bambaşqa idi.İnsan çətin vəziyyətə düşəndə yıxılanda dostu,yaxınlarından kimin onun yanında olacağını görür.Mənim bu anımda Murad tək qoymayaraq arxam dayağım olmuşdu.Onu necə başqaları ilə bir tuta bilərdim?.
Anam atamın məni bağışlayacağını deyərək ürəyimə ümid salıb getmişdi.

Ziyad evə qayıdanda divanda oturub fikrə getməyimə yanımda əyləşərək qarşısına baxırdı.
-Çox sağol bunun üçün.
-Sağol deməyin üçün etmədim İnci.Sənə verdiyim sözü tuturam.-ikimizdə qarşımıza baxaraq danışırdıq.
-Anam dedi atamla danışmısan.
-Sənin xoşbəxtliyini qaytaracam demişdim.-qalxıb otaqdan çıxaraq hamama keçmişdi.Onu tanıdıqca,xasiyyətlərini kəşf etdikcə yanımda güclü birinin olduğunu dərk edirdim.Ziyad sözü bir dəfə deyirdi və sözünü yeritməyi bacarırdı,verdiyi sözü yerinə yetirməmişdə dayanmazdı.Bir ailə olaraq qadınlıq vəzifəmi yerinə yetirsəmdə içimdə ona qarşı sevgi olmadığı üçün pis olurdum.O,buna layiq deyildi.Mənə olan sevgisini,qayğısını gördükcə özümdən utanırdım.Hələ o yaşadığımız ilk gecəni unuda bilmədiyimdən nə qədər mehriban davransamda ağlımın bir ucunda silinməz yerə sahib idi.Həyat necədə qəribə idi.Səndə silinməz yara qoyan insandan nifrət etmək yerinə qayğısından,qarşılıq verə bilmədiyindən utanıb sıxılırsan.
Günlər axarı ilə keçib gedəndə məndə özümü toplamağı bacarmışdım.Bir tək məni sıxan evdə tək qaldığımdan darıxmağım idi.Gecə onun qollarında olarkən sözlərimi seçərək ürəyimdə özümə toxtaxlıq verib başımı sinəsindən qaldırmışdı.
-Ziyad.
-Haycan.
-Bir söz deyəcəm amma hirslənməyəcəksən.
-........................-bir qaşını qaldıraraq baxmağından artıq özümü itirmişdim.
-Evdə darıxıram işləmək istəyirəm.-qaşlarını çatıb dərin nəfəs almağından əsəbləşdiyini görürdüm.
-O məsələ bağlanıb!.
-Ziyad?.
-...........................
-uşaqdan sonra evdə tək qalanda divarlar üstümə gəlir,boğur məni.Nə olar gəl