qəzəbdən diksinərək yerimdə donub qalmışdım.O,isə masadan qalxaraq qonaq otağına gedib çantasını toplamağa başlamışdı.Qorxduğum üçün gözləriim dolmuşdu.Yataq otağına qayıdaraq səssiz səmirsiz başqa bir geyim geyinəndə yanağımı isladan yaşları silib son dəfə güzgüdə özümə baxaraq otaqdan çıxmışdım.Ayaqqabılarımızı geyinəndə ağladığımı bilməsin deyə üzünə baxmayaraq qapıdan çıxıb maşına oturmuşdum.Ürəyimdə yatan kövrəkliyi güclə saxlayaraq içimdə öz özümlə danışaraq başımı qatmaq istəsəmdə alınmırdı.Dodağım büzülərkən əlimlə tutub üzümü pəncərəyə dönərək ətrafı izləyəndə maşını saxlamışdı.
-İnci?!-ona baxmadan yuxarı baxaraq dolmuş gözlərimdən yaş axmasını istəmirdim.
-Bağışla.-başımı yaxşı anlamında tərpədərək baxışlarımı qaçırmışdım.Əlini atıb boynumdan tutaraq sinəsinə qoyanda dayana bilməyib ağlamışdım.
-off İnci mən səninlə nə edəcəm-saçlarımı geri edərək öpmüşdü.
Bağçanın qarşısına gələndə düşmək istəyən zaman əlimdən tutub saxlamışdı.
-Otaqdan çıxmırsan,telefon daima yanında olsun.Nə lazım olsa zəng edərsən.
-Yaxşı-düşüb bağçaya girərkən qapıdan kişi valideynin çıxmağı ilə göz gözə gəlmişdik.Buna ani bir refleks demək olardı.Bir çox hallarda hamımızda olur.Qapıdan keçib otağa üz tutanda mesaj gəlməyi ilə telefona baxanda oxuduqlarıma həyəcanlanmışdım.Ziyad bu halı görüb qısqanclıq krizinə düşmüşdü.
-Başı aşağı gedə bilmirsən!?
-Elə gedirdim sadəcə qapıdan keçəndə qarşıma baxdım.-Cavab yazaraq onu sakitləşdirmək istəsəmdə alınmadığından daha heçnə deməyib otağıma girmişdim.
Biraz keçəndən sonra Muradın gəlməyinə sevinərək qucaqlamışdım.Dünən ondan sevimli bir köynəyimi evdən gətirməyini xahiş etmişdim.Bu köynəyi universitet vaxtından göz bəbəyim kimi qoruyaraq saxlamışdım.Ziyad nə desədə mən onu özümdə saxlayacaqdım.Bir dəfə tələbə vaxtı qızlarla Miri Yusifin konsertinə gedəndə onunla görüşmək bizə qismət olmuşdu.Qızlarla üzərimzdə olan köynəyin aşağı hissəsini ona imzalatmışdıq.Ən çox sevdiyim ifaçılardan biri olduğundan bu köynək mənim üçün