utansamda çox böyük sevinc yaşayırdım..Həkimin dediklərindən belə anlamışdım,bədənimdə molekulların tez partlaması,həmdə bədənimin təmiz olmasına görə belə tez hamilə qalırdım.
Ziyad sevincindən yerə göyə sığmadığı gözlərindən,üzündən bəlli idi amma hamiləliyimin təhlükəsini yadına salanda üzü düşürdü.Evə qayıdarkən yolda əlimdən tutaraq dodaqlarına yapışdırıb elə hey öpürdü.Anası zəng edəndə hamilə qaldığımı deyəcəyindən utandığım üçün əlimlə ağzını bağlayıb göz qaş edərək deməməsini istəyirdim.Kənardan abırsız kimi görünmək istəmirdim.Uşağı yeni düşüb heç bir ay keçəndən sonra hamilə qaldı deyərək arxamca danışmaqlarını istəmirdim.Amma bunu gizlətməkdə mümkün deyildi.
Evə giirəndən Ziyad bir şey olar deyə qarabaqara məni izləyərək yanımdan ayrılmırdı.Hamamdan biraz gec çıxan kimi səsləyərək çağırırdı.Çay süzmək istəyəndə çaydanı qaldırmağımla əlimdən alıb özü süzərkən ona gülərək başımı bulayanda qaşqabağını sallayıb saçımdan öpərək getmişdi.Gecə yatanda sevincimizdən yuxumuz gəlmirdi.Qucağında gözlərimi qapayıb düşünərkən o,qolumu sığallayaraq fikirli halda susurduki dayana bilməyib dilləndi.
-İncim.
-Bəli..
-Bəlkə bu uşağı götürəsən istə..-sözünü yarımçıq qoyub başımı sinəsindən qaldırdım.
-Heç vaxt..Mən onu istəyirəm...Nə olur olsun,sonunda ölüm olsa belə dünyaya gətirəcəm-qucağından çıxaraq arxamı çevirib başımı yastığa atmışdım.Mən körpəmi itirmək istəmirdim.Sonu bu yolun necə olursa olsun gedərək dünyama qonaq gətirəcəkdim.Allah kərim idi bəlkədə hər şey çox yaxşı olacaqdı?.
Onun belə deməyinə acıqlanaraq arxamı çevirməyimə qucaqlayıb yenidən sinəsinə basmışdı.
-Məndən incimə,mələyim..-bərk qucaqlayaraq saçımdan öpmüşdü-mən sənə bir şey olmasını istəmirəm deyə elə dedim.
-Mənə heçnə olmayacaq.
-Tərs keçisən tərs,..
Üstümə daha çox gəlməyib susmağından qorxularını başa düşürdüm.İtirmək hissini o yaşadığı kimi məndə yaşayırdım.Necə məndən əl çəkmirdisə məndə bədənimdə olacaq varlıqdan əl çəkəsi deyildim.

Günlərimiz aya dönərək keçib geridə