getdiyimdən daha heçnə xatırlamırdım.

Hara qaçırsan?.Dayan..Məni də gözlə..-yaşıl çəmənlik,ağ buludlar,mavi səma..Otlar üstündə mən və kiçik bir oğlan..O qaçaraq məni də ardı ilə aparmaq istəyirdi mən isə arxamda dayanan Ziyadı tək qoymamaq üçün arada qalıb dayanmışdım.Uşağı səsləyərək mənimlə gəlməsini istəyəndə başını yox mənasında yelləyib əlimdən tutanda eyni zamanda Ziyad da digər əlimdən tutdu.Bir uşağa bir Ziyada baxanda nə edəcəyimi bilmədiyimdən gözlərim dolmuşdu..Həyat həqiqətəndə qısadır.Bu günün bizə nələr gətirəcəyini bilmədən sabah üçün xəyallar qurub ümidlər edirik.Amma yaşadığımız dəqiqələrin dəyərini heç düşünmürük.Ölüm nədir?..Ölməkdən niyə qorxuruq?.Cavan yaşda həyatdan gedərik deyə yoxsa biraz yaşlananda hələ görəcəklərimiz var deyə ölməkdən qorxuruq?..Birini itirdiyimiz üçün yoxsa günahlarımızın çox olduğu üçün qorxuruq?..
Oyanarkən göz qapaqlarımı açmaqda güclük çəksəmdə birtəhər hərəkət etdirərək açmışdım.Başımın üstündə həkim və tibb bacısını görəndə qaşlarım yığılmışdı.
-İnci xanım şükür özünüzə gələ bildiniz.
Dilim dodağım quruduğundan danışa bilmirdim.Gözlərimlə ətrafa baxaraq buranın hara olduğunu dərk etməyə çalışırdım.
-Mən..mən hardayam?-axır ki yapışmış dodaqlarımı tərpədə bilmişdim.Özümü yuxuda hiss edirdim..
-Xəstəxanadasınız..
-Körpəm,körpəm-zəif çıxan səsimlə pıçıladyaraq əlimi qarnıma qoyanda rahatlamışdım.
-Narahat olmayın körpəniz yaxşıdır.Böyrəyinizə görə təzyiqiniz çox yüksəlib və qanaxmanız olub.Təzyiqin yüksəlməyinə görə oyana bilmirdiniz.
-Ziyad?
-Nə həyassız həyat yoldaşınız var.Bura gələndən aləmi bir birinə qatıb.-həkim zarafat edib gülərək mənidə güldürməyə çalışırdı.Mən isə hələ tam özümə gələ bilmədiyimdən key baxışlarım üzərimdə idi.Onlar otaqdan çıxdıqdan sonra Ziyad otağa gəlib əlimdən tutaraq saçlarımı oxşayırdı.
-Məni çox qorxutdun
-Bu necə olub Ziyad?
-Səsini duyanda oyanıb səni oyatmağa çalışsamda ayılmırdın.Qucağıma alanda isə yataqda qan görməyimlə səni bura çatdırdım..Şükür ayıla bildin