deməməyini bərk bərk tapşırıb sağollaşdıq.İki gün tamam sakitlikdə nənə ilə bərabər başımı dinc keçirmişdim.Mətbəxdə günorta yeməyini hazırlayanda radionun səsindən çöl darvazanın açıldığını duymamışdım.Başım yeməyi hazırlamağa qarışdığından qolumda əl hiss edib diksinərək geri çevriləndə Ziyad qarşımda idi.
-Sən?.-qolumdan bərk yapışmağına əsəbi olduğunu anlamamaq mümkün deyildi.
-Gəl gedirik!-
-Getmək istəmirəm-ona dirənib qolundan çıxmağa çalışsamda alınmırdı.Qorxumdan dəli kimi ağlayaraq buraxmasını istəyirdim.
-Getmirsən?
-Yox..mən burda qalmaq istəyirəm-burnumun,gözümün suyunu axıdaraq bunu deyəndə qolumu əllərindən azad edib əsəbdən partlayaraq çıxıb getmişdi.Mən isə ağlamağımı saxlaya bilmədiyimdən yerə çöküb hönkürürdüm.Nənə evə keçəndə məni belə görüb qorxaraq yerdən qaldırıb su içirdi.Ziyadın yerimi necə öyrəndiyini Nərmin zəng edəndə onun halına ürəyi dözməyib dediyini boynuna almışdı.Özümə gələndən sonra telefonu açanda mesaj,zənglər gəlmişdi.Mənlə dalaşmayan Murad bu hərəkətimə görə telefonda məni o ki,var danlayıb dalaşmışdı.Ondan və Ziyaddan başqa evdən getməyimi görünür başqa bilən olmamışdı.Gecə ağlamaq gəlsə də ürəyimdən,ələ alaraq özümü yuxunun qollarına təslim etdim.Onun məni tapandan sonra aparmamağı təəccübümə səbəb olmuşdu amma heç vecimə deyildi.
Beləcə yenə iki günü geridə qoyaraq kitab oxumaqla,ev məhlə evii olduğundan gözəl meyvə ağacları,güllər,toyuq-cücələr olduğundan onlara dən verərək məşğul olmaqla başımı qatırdım.Ziyaddan hələ də səs çıxmaması çox qəribə idi.Yəqin nənə onunla danışıb mənə bir müddət yaxın durmamasını tapşırmışdı.Amma bu Ziyad idisə çətin razılaşardı.
Nənə ilə bekarçılıqdan darıxanda qonşuya getməyi təklif edən zaman məndə razılaşıb qoluna girərək evdən çıxdıq.Getdiyimiz ev sakit bir ailə olduğundan orda olan balaca qız uşaqlarını görəndə qanım qaynamışdı.Çox ünsiyyətcil olduqlarından mənimlə mehribanlaşıb yanımdan ayrılmırdılar.Qızların məni belə çox bəyənməklərinə gülümsəyib onların könüllərini xoş etmək