ı bəzəndə kədər görüb əziyyət çəkərsən.Budur sevgi?..yoxsa bağlanmaq?..Ziyad ürəyimdə elə yerə taxt qurmuşdu ki bir zamanlar üzünə baxmadığım,qaçdığım sonra da nifrət etdiyim insan indi mənim üçün əvəzi olmayan bir şəxsə dönmüşdü.
Günortadan sonra ondan xəbər almadığımdan ürəyimdə bir narahatlıq var idi.Utandığımdan və pis heçnə olmayıb deyərək başımı qatdığıma görə qaynanamgilə zəng edib onlarıda narahat etmək istəmirdim.Həyəcanımı yox etmək üçün vaxtımı multifilm izləməklə keçirsəmdə gözüm saatda,telefonda qalaraq ondan bir zəng gözləyirdim.Daha dayana bilməyib mətbəxə keçərək onun üçün yemək hazırlamağa başladım.Ziyadın yeməklə arası yaxşı olduğunu önünə qoyulan hansı yemək olur olsun iştahla yeməyindən bilinirdi.Elə yenicə işimi bitirib qazanın qapağını qapayarkən qapının açılması ilə sevinərək dəhlizə çıxanda gördüyüm mənzərəyə ürəyimə bıçaq sancılmışdı.Qarşımda bitkin,rəngini ağarmış,ayaq üstə güclü dayanmağa çalışan Ziyad var idi.Əziz onun qoluna girməyə çalışsa da rədd edib uşağın üstünə acıqlanaraq halsız halda ayaqqabılarını çıxarmasına yerimdə key kimi qalmışdım.Bu vaxta kimi ancaq mənim xəstələnməyim,həkimə getməyimiz mənə görə olmuşdu.İndi belə əzgin halda görmək məni sarsıtdığından kövrəkliklə ona baxırdım.Onu özümə elə bir dayaq bilmişdim heç bir zaman o dağın bir küləklə büdrəyəcəyini düşünməzdim.Ziyad məni incitsə də yeri məndə tamam fərqli idi.Eşq birinin səni sevməsini sevməkdir bəzən.Məndə onun mənə olan sevgisini,qayğısını hər keçən gün daha da dərk edərək mənimsəyirdim.
-İnci?
Yerimdə donub qaldığım üçün səsini ilk eşitməsəmdə ikinci çağırışına özümə gələrək tez qabağına qaçıb gözlərimi üzünə zilləməyimdən o,da mənə baxıb zorla gülümsəyərək qonaq otağına keçib özünü divana atdı.Ardından baxdığımdan heçnə anlamadığım üçün Əziz dilləndi.
-Mənə zəng eləyib dedi gəl məni apar.Xəstəxanaya çatanda onu belə görəcəyimi düşünməmişdim
-Nə olub ona?..-qorxduğumdan təzyiqimin oynadığını başımın hərlənməsindən hiss eləyirdim.Divara söykənib başımı