a gözümdə axmağa bənd olan yaşlar süzülüb qolunu islatdı.
-Be-belə yatmayaq sə-sənə rahat olmaz.-kəkələyərək söyləyib öz yastığıma başımı qoyanda dikəlib dirsəyini yastığa dayaq verib mənə baxaraq susurdu.
-Ziyad?
-Haycan.
-Düzünü denən nə olub sənə?
-Ürəyim ağrıdı və həkimə getdim bu qədər.
-...........-sözümü deyə bilməyib əlimi ağzıma tutaraq ağlayanda bağrına basmışdı.
-Qorxma mən burdayam.
-...............
-Yaxşı sakitləş.
-Niyə belə oldu?
-İşimin stresindən.
-Məndə səni çox incidirəm,bilirrəm-başımı sinəsindən qaldıranda yanağımdan süzülən yaşları silib öpürdü.
-Sən mənim canımsan..Sənə yaşatdıqlarım üçün əsas sən məni bağışla İncim.
Gecə o yuxuya getsə də mənim yuxum ərşə çəkilmişdi.Yanında çox ağlamamağa çalışsamda indi bacarmırdım.Sinəsindən ayrılıb onu seyr edərkən ilk tanışlığımızdan bura qədər olan anlar beynimdən kino lenti kimi gəlib keçmişdi.Əlimlə üzünü oxşayaraq öpüb gözümün suyunu ağlayaraq silirdim.Onun canı ağrımasına bu qədər pis olacağımı düşünməzdim.Səhərə kimi başında oturub onu izləyərək qalmışdım.Yatarkən onun hər bir hərəkətini izləyərək gözüm yaşlı bəzən gülürdüm.Simasında zəhm çox olsada yatanda əsəbi uşağa bənzəyirdi.
Səhər açılanda daha yata bilməyəcəyimi görüb üzərimi geyinərək əl üzümü yuduqdan sonra mətbəxə keçib qazın üstünə çayı qoydum.Şkafdan şirniyyatları götürüb qaba düzərək masanın üstünə qoyub soyuducudan yağ-pendir çıxarıb düzdüm.Çayı dəmləyib geri dönərkən qapıda onun heyran baxışlarını görəndə gülümsəyərək masaya oturub onuda çağırdım.
-Ağrımırsan?
-Mən bəyəm xəstə idim?-danışaraq oturub çörək qabından bir parça götürüb üzərinə pendir qoyaraq dişləyib yeməyə başladı.
-Ürək ağrısı ilə zarafat etmə Ziyad-qalxıb çaylarımızı süzərkən yenidən ona baxanda iştahla yeməsinə gülmüşdüm.
-Nəyə gülürsən?.Mən yaxşıyam.İstəsən sübut edə bilərəm.
-Ayıbçı-qaşqabağımı sallayıb çayını önünə qoyanda mənə bic baxışlarla gülməsinə utanaraq yerimə oturub şirniyyatlarımı qarşıma çəkdim.
-Həkimə gedək yenə yoxlan.Birdən