yeyəcəm,çox kökəlmişəm.
-İnci!!!-səsində xəbərdarlıq tonunu duyub qorxsamda başımı yastığa atdım.-Adam kimi yeməyini yeyirsən yoxsa incimə məndən!
Hamiləliyimə görə ürəyim çox yemək tələb edirdi.Həkimə bunu deyəndə böyrəyimə görə qorxusu olmadığını deyib bir neçə məsləhətlər vermişdi.
Səhəri gün yeməkdən qaçaraq az yediyimə görə halsız olmuşdum.
-İnci ya oturub həmişəki kimi yeməklərini yeyirsən ya da aparacam xəstəxanaya bir həftə orda qalacaqsan!.-Ziyad məni təhdid edərək gözümü qorxutsa da vecimə deyildi amma bilirdim dedisə edəcəkdi. Bütün günü güzgünün qarşısında dayanıb bədənimə baxaraq lap kompleksə düşürdüm.Gün ərzində əvvəlki kimi yox normal dərəcədə yemək yeyəndə biraz aclıq hiss etsəmdə başımı qatıb yemirdim.Gecə yatanda Ziyadın məni qucaqlamaması xətrimə dəymişdi.Doğrusu bəzən ürəyim daraldığı üçün yaxın durmamasını özüm deyirdim.Qaşqabağımı sallayıb arxamı ona dönərək yatmışdım.Səhər işə gedəndə oyanıb yola salmaq istəyəndə-əziyyət çəkib durma,yat mən gedərəm.-deməyi ilə küskünlüyüm lap üzə çıxdı.
-Niyə dura bilmərəmki?..Mən o qədər kökəm?-əsəbləşməyimdən hormonlarımın atdığını görüb gülərək gəlib saçımdan öpmüşdü.
-oy,oy yaxşı gəl-şirinlik edərək qalxmağımı gözləyib səhər yeməyini birliktə yeyəndə,əvvəl ki kimi çox yemədiyimi görüb əsəbləşmişdi.
-Dediyindən dönmürsən?.
-Yox...çox kökəm.arıqlayacam.
-İnci!.
Səs tonundan qorxaraq masadan qalxıb digər otağa keçəndə ardımla gələrək danışırdı.
-Hazırlaş həkimə gedirik!.
-Getmirəm.
-Özündən xəbərin var!..Rəngin iki gündə solub..
-Heç nə olmaz.
-İnci dedim!.
-....................
-Qapıda gözləyirəm!-sözünü bitirməsinə üzərimi dəyişib qabağına düşərək həkimə getmişdik.Onun sözündən sonra inad etməyimin mənası olmadığından razılaşmışdım.Səsində,görkəmində elə bir iradə vardı ona qarşı çıxa bilmirdim.Bəlkə də mən qorxaq biri idim...Həkimin müayinəsindən sonra zəiflədiyimi deyib vitaminlər yazarkən Ziyad bir neçə gün burda qalmağımı deyəndə həkim tanışı olduğu üçün razılaşmışdı.Bunu eşidəndə