n ayırdı.Cəsarətimi itirməməyə çalışırdım amma bacarmırdım.Bir cümlə onu deyə bildimki –sən hardan çıxdın?
-Bu geyimlə çölə çıxana söz atarlar!!.Bunun geyiminə bax.-Elə tərzdə demişdi,biranlıq bədənimin açıqda olduğunu düşünmüşdüm.Mən sərbəst olsamda heç zaman açıq-saçıq geyinməzdim..-Sənə qalmayıb!-O qorxaqlığımı unutmuşdum deyəsən ona diklənirdim.Öz stansiyama çatdığımı görən kimi tez qolundan qaçıb metrodan çıxdım.Bu dəli ilə bir dəqiqədə yanaşı qala bilməzdim.Bu insan necə biri idi bilmirəm.Bir o dəyişən gözlərə baxmaq məni qorxutmağa bəs edirdi.Qorxudan əsərək evə gəlib çata bilmişdim.

Bu gün universitetim açıldığı üçün Qəmərilə görüşüb birlikdə dərsə yollanmışdıq.Qrup uşaqları üçün darıxmışdım.Günü yola verib oğlan qrup yoldaşım Elçin ilə bərabər məktəbin qapısında söhbət edərək Qəməri gözləyirdik.Arxadan eşitdiyim səsə donub yerimdə qaldım.bu..bu..bu ki..Bunun burda nə işi var idi?-Qaqaş,uzaqlaş burdan!
-Sən kimsən?-Elçinin cavab verməyindən məni istilik basmışdı.Ziyadın dəli baxışları altında rəngimin ağardığına əmin idim.Qorxaraq gah ona,gah Elçinə baxırdım.Bir şey edib onları kəlmə kəsməmiş ayırmalı idim.Ziyad kimi Elçində dəlisov idi.
-Hələlik,sabah görüşərik Elçin-deyib tez aradan çıxdım.Ziyadın əlinə düşmək istəmirdim.Onu axırıncı dəfə gördüyüm hal bəsim idi.Əlacı olsa bəlkə də məni döyərdi.Yaxşı-yaxşı çox şişirtməyim.Nə edim,onu görmək istəmirdim.Qorxudan başqa heçnə hiss etmədiyimdən çəkinirdim.Böyük qardaşlarım zəhmli olduqları üçün aramızda sərhəd var idi.Əsasda böyük qardaşım,onunla nə zaman deyib güldüyümü xatırlamıram.Nə qədər sərt olsada heç zaman mənə qarşı kobudluğu olmamışdı.Nə də mən elə bir söz və ya bir hərəkət etməzdim o mənə kobudluq etsin.Amma bu oğlanın hərəkətləri məni qorxudurdu.Belə istəməyi ilk dəfə görürdüm.Geyimimə,yanımda olan insanlara qarışırdı.Bu haqqı ona kim vermişdi?.Mənim onsuzda xəyalımda sevgiyə yer olmadığından ancaq oxumaq və işləmək həvəskarı idim.Qismət olanda bir gün evlənəcəkdim amma onun kimi biri ilə