n masamın üzərində birdənə qızılgül olurdu.Həmişə olduğu kimi o güllərin yeri zibil qutusu olurdu..Onu ətrafımda görmədiyim az zamanlar olduğundan ağlımdan çıxmağa imkan yaratmırdı buna görə də məndə fobya halına gəlmişdi.
Bu gün nə əcəb isə masamda nə gül var idi nə də onu görməmişdim.Sevinirdimmi?..Bəli..Həm də çox...Bu bir neçə gün belə davam etdiyindən uçmağa qnadım yox idi..Məndən daha əlini üzdüyünü düşünürdüm.

İşdən çıxanda binanın qabağında arxası mənə olan bir oğlan dayanmışdı.Ona baxdıqca mənə birini xatırladırdı.Amma onun burda olmaması lazım idi.Baxşılarımı ondan çəkmədən yerimdə quruyub qalmışdım.Bilmirdim sevinim yoxsa üzülüm.Murad gedəndən bu yana harda əsgər görsəydim kövrəlirdim.Özümdən asılı olmurdu onun indi nə etdiyi,nə yediyi,üşüyürmü qardaşım,darıxırmı bizim üçün deyə düşünərək hər dəfə göz yaşlarıma boğulurdum.Ailələrindən 1 il uzaq qalmaq məncə asan deyildi.Mən evdən bir gün ayrı qala bilmirdim.İndi onlar günlər ilə uzaq,ayrı,cəbhədə qalırdılar.Bunun ölümü,itimi var idi.Heç düşmənimədə övlad,qardaş itkisi arzulamazdım.Bunları düşünərkən dayandığım yerdə gözlərimin yaşını silərək başımı qaldırıb o əsgərə baxanda o,da həmin an üzünü mənə dönmüşdü.Məni görən kimi sevinərək mənə tərəf addımlayırdı.Mən isə key baxışlarım ilə bu əsgərin Murad olduğuna inana bilmirdim.
-Yenə sulu gözlülüyündəsən sən?-deməyi ilə mənə qollarını açmışdı.Onun səsini duyunca xəyal görmədiyimi anlayıb tez boynuna atıldım.Muradı necə möhkəm qucaqlamışdımsa boğulduğunu deyirdi.
-De görüm mənim İnciyimi kim ağladıb?-özündən ayırıb gözlərimi sildi.-Qardaşın ölməyib,de gedim onu palaz kimi çırpım-özü gülərək mənidə güldürməyə çalışırdı və bacarırdıda.
-Sə-sən axı i-indi gəlməyəcəkdin-kövrəldiyimdən sözləri qırıq-qırıq deyirdim.
-Özüm xəbər vermədən gəldim.Eziyyət çəkib hazırlıq görməyinizi istəmədim.Ərşad bilirdi təkcə gələcəyimi-onu yenə qucaqlayanda sevincimdən gülürdüm.Gözlərimi qaldıranda yolun digər tərəfində mənə əsəb ilə baxan Ziyadı görəndə yerimdə