bilmədən ağzımdan yalanı çıxarmışdım.Tanımadığımı deyib gözlərimi gizlədərək əllərimi bir birinə kilidləyib həyəcanımı biruzə verməməyə çalışırdım.Bu həyəcan elçilərə görə yox yalanıma idi.Belə məsələdə yalan dediyimə görə özümdən utanırdım.
-Oğlan gələn ay əsgər gedəcək.Anası deyir əgər qızınız razı olardısa “hə”-ni alardıq.Oğlum gələndən sonra isə nişan olardı.Dedim biz sizin ailəni tanımırıq.Yoldaşıma deməliyəm.Ondan əvvəl isə İncinin qərarı vacibdi.-Anamın mehriban mənimlə danışmağına yerin dibinə keçirdim.Hələ yalanıma ilişib qalmışdım.-Nə deyirsən İnci,atana qardaşlarına söyləyim ailəni axtarıb araşdırsınlar?
-Yox ana..Mən hələ oxuyuram.Özün istəklərimi bilirsən.
-Yaxşı qızım.Amma axşam atana deyəcəm.Bu məsələni gizlədən deyiləm-heçnə deməyib özümə bir çay süzüb yerimə əyləşəndə anam da mədəni dildə onları yola salmışdı.Ürəyim rahatlamışdımı?..Həmdə necə...Bir kitabda oxuduğum sözlər tez tez yadıma düşürdü. “Tufan və Səhra”.Ziyadı nə vaxt görsəm tufan olurdu.Tufanın bəlkə də özü idi.Sakit olduğum qədər onun tufan kimi hər yeri dağıtması qorxudan başqa məndə heç bir hiss yaratmırdı.Mənə çox uzaq bir insan olduğundan onunla özümü bir yerdə təsəvvür edə bilmirdim.Bu məsələnin burada bağlanmasına sevinirdim.Yox cavabına yəqin o,daha mənə yaxın durmayacaqdı.

Bu gün həyatımın gözəl günlərindən biri,ad günüm idi.Gecə saat 12-ni vuran kimi Ziyaddan təbrik mesajı almışdım.Nömrəmi necə tapdığını düşünməyim vaxt itkisi olardı.Telman bəyin tanışı olduğundan nömrəmi tapmaqdan asan nə ola bilərdi?.Elçilik söhbətindən sonra bu etdiyinə səhv düşündüyümü anlamışdım.Evdə hamıdan əvvəl anam sonra isə Murad təbrik etmişdi..Universitetə gedəndə Qəmər məni görən kimi qışqıraraq qucaqlayıb yolun ortasındaca Happy mahnısını oxumuşdu.Utanmışdım camaatın içində bu hərəkətinə amma sevinirdim.Qrup uşaqlarının təbriklərini qəbul edib dərsi yola verdikdən sonra qaçaraq işə tələsirdim.Otağıma girəndə masamın üzərində 19 qızılgül bütün yeri zəbt etmişdi.Güllər kom halda sadə qırmızı