heç birinə cavab qaytarmamışdım.-Sabah əsgər gedəcəyini və son dəfə məni görmək istədiyini yazmışdı.-Sağ salamat gedib gələsən deyib yatmağa davam etmişdim.Yuxudan oyananda onun mesajı yadıma da düşmürdü.Hazırlaşıb yemək yemədən evdən çıxıb məktəbin qarşısında Qəmərlə görüşərək imtahana girdik.Otaqdan çıxanda dərindən oh deyib pəncərənin önündə dayanaraq havanı içimə çəkirdim.Bununla ilk smestr imtahanlarımı vermiş olurdum.O, məndən gec çıxdığından gözləyərkən qızlarla söhbətə qoşulmuşdum.Az sonra o da bizə qoşularaq məktəbin həyətinə enmişdik.İmtahana görə çox tələbə olduğundan qızlar ilə kənara çəkiləndə məktəbin qapısında ətrafına boylanaraq baxan Ziyadı görəndə üz mimikalarım dəyişmişdi.Gözləri ilə tələbələrə baxaraq birini axtardığı bəlli idi.Məni görməsin deyə tez arxamı ona dönərək ürəyimdə bir iki üç sayıb özümü sakit saxlamağa çalışırdım.Bu insanı gömək məni bu qədər qorxudub həyəcana salmağa bəs edirdisə onun mənə yaxınlaşmağına mən özümü itirirdim.Arxaya çevrilib baxanda onun mənə tərəf addımlamasına yerimdən tərpənib tez məktəbə çıxdım.Ora gələ bilməyəcəyini bilirdim.Kənar şəxslər universitetə buraxılmırdı.Bir qıraqda dayanaraq əlim ilə ürəyimi tutub ağır nəfəs alıraq yanında dayandığım şüşədən qorxaraq həyətə baxanda onun məktəbə narahat halda baxmasına bir məna verə bilmirdim.Biraz elə baxdıqdan sonra başını aşağı salıb uzaqlaşmışdı.Rahatlayaraq divara söykənmişdimki Qəmərin zənginə yerimdən dik atıldım.Ona yanıma gəlməsini deyib yenidən ətrafıma diqqətlə baxırdım.
-Sən hara yoxa çıxdın?
-O,burda idi.-qorxaq gözlərim ətrafımda qalmışdı.
-Kim?..Ziyad?
-adı batsın o,öküzün !..-əsəbilə dilimin altında deyinərək telefonu çantama qoyanda onun mesajı yadıma düşdü.
-Görən niyə gəlmişdi sənin öküzün?-gülərək mənə göz vurdu.
-Qəmər..Yəqin son dəfə məni görmək üçün gəlmişdi.
-Necə yəni?
-Bu gün əsgər gedir.Canım qurtarır ondan.
-Elə demə İnci..Gedib dönməmək var.-Qəmərin son cümləsinə ürəyim sancmışdı.Mən daşdan deyildim.Nə olsun ondan