oğlan idi.İdmançılara xas görkəmi,bir çoxunu yoldan çıxara biləcək görzləri var idi.Sadəcə mənim diqqətimi çəkmirdi,qəlbim istəyən biri deyildi.Ürəyə hökm etmək olmurdu..Elə bir oğlanı sevə bilərdimki hamıya görə çirkin olan mənə dünya yaraşıqlısı olardı.Dediyim kimi ürək işi idi.
-Sən xəstəsən!.başdan xarab uzaq dur məndən!
-Sənin gözündə belə biriyəm?-üzündə gülüşü genişlənməsi acığıma səbəb olmuşdu.-Səncə niyə səni görəndə dəli oluram?.Yaşıl gözlərin,ürəyin,özünü aparmağın,utananda donub qalmağın bunlar məni dəli edir İnci!..Məndən uzaq olmağın məni dəli edir!
Avtobusun gəldiyini görən kimi tez minib ondan uzaqlaşmışdımO,isə əsəbi baxışları ilə mənə baxırdı.Mənim ilə bərabər gəlmədiyi üçün sevindiyimdən ürəyimdə Allaha şükür edirdim.Pəncərədən baxaraq düşüncələrə qərq olmuşdum.Niyə Ziyadı istəmirdim?.mən kimi istəyirdim?..Daha doğrusu necə birini istəyirdim.Heç özümdə bilmirdim.Tək,dəqiq bildiyim oxumaq və işləmək idi.Buna görədə ancaq onları düşünürdüm.Evlənəcəkdimsədə məni qorxudan birinə razı ola bilməzdim.
Evə girəndə Xəyalə ilə anam gülərək mənə baxırdılar.Bu baxışlar mənə tanış gəlirdii.Yenə elçi çıxmış olmalı idi.Bu dəfə yox deməyəcəkdim.Nə olur olsun. Anam elçi çıxan ailə haqqında mənə danışmışdı.Mənim şəklimi ona,onunda şəkilini mənə göstərmişdilər.Pis birinə bənzətmədiyimdən tanımağa cəhd edə bilərdim.Təki Ziyad məndən uzaq olsun.Telefon vasitəsilə bir gün ərzində danışaraq görüşüb daha dəqiq qərar qəbul edəcəkdik.Bu görüşü həftə arasına bilərəkdən salmayıb bazar gününə təyin etmişdim.O görsə mane olacaq deyə öz ağlımca bunu düşünüb doğru etdiyimi bilirdim.Ən sevdiyim donumu geyinib saçlarımı da fenləyib açıq qoymuşdum.Güzgü qarşısından çəkilmək niyyətim yox idi həmişə ki kimi..Saatın gec olduğunu görəndə təlaşla qapıdan çıxıb görüşəcəyimiz parka üz tutdum.Özümdən əmin addımlar ilə gələcəyimə addımlayaraq bu gələcəyin mənim üçün xeyirli olmasını arzulayırdım.Parka çatanda onu görən kimi yanına yaxınlaşdım.Oğlan tədirgin gözlərini məndən