n qaçırırdı.Mənim isə dodaqlarımda olan azacıq gülümsəməm itməyə başlayırdı.
-Salam-verməyimə o da qarşılıq verərək ikimizdə oturacağa oturduq.Danışaraq bir birimizi bəyənib bəyənmədiyimizi soruşanda onun ağzından çıxan hər söz qanımın qaralmasına bəs etmişdi.
-Bağışla.Sən mənim istədiyim tip qız deyilsən.Bəyənə bilmədim..-deməsinə gözlərim doldu.Bir qızın üzünə deyilməyəcək sözləri eşidirdim.Bir anda özümdən utanmışdım.Yəni mən elə eybəcər idim?.Başımı aşağıya əyib susuraraq bu susqunluqla içimdə danışırdım.Nə deyərdim?.Yerimdən qalxıb sağollaşaraq ona xoşbəxtlik diləyib yanından uzaqlaşmışdım..Bəyənmir canı sağ olsun,buna görə birinə düşmən olacaq deyildim.Bir qüsur vardısa o da məndə idi.Evə gəlib anama bu söhbətin qısaca alınmayacağını bildirib otağıma çəkildim.Yerimə uzanıb özümü mühakimə edirdim.Yaşıl gözlərim,ağappaq dərim var idi.Özümü nə çirkin nə də dünya gözəli sayardım amma bir oğlan tərəfindən bunu eşitmək məni sarsıtmışdı.Gün ərzində evdə key kimi dolaşıb təkliyə qaçırdım.Ziyadı az-çox anlayırdım.Bir fərqimiz var idi, onun qısqanclığı məni qorxudurdu.Dəlisov olması məni ondan uzaq tuturdu.Yoxsa bəlkədə onu tanımağa cəhd edərdim.
Dərsə,ordanda işə getsəmdə halsız,düsüncəli idim.İşdən çıxanda gəzərək dayanacağa gedərkən yanımda Ziyad peyda olmuşdu.Bu insana olmaz sözü çatmırdı.Nə vaxt istəsə gəlib sözünü deyib gedirdi.Yanımda mənimlə getsədə onu saymamazlıqdan gələrək ağlımda eybəcərəm düşüncəsi ilə özümü asıb kəsirdim.
-Niyə belə bikefsən?.-onun səsi qulağıma uzaqdan gəlirdi sanki,üzünə baxaraq beynimə ani gələn sualı ona vermişdim-mən eybəcər,çirkinəm?-sözlərimə üzünə gülüş qonmuşdu.
-Səndən gözəli yoxdur mənim üçün.-.Cavab verməyib süzgün halda başımı aşağı dikib yoluma davam edirdim.
-O,oğlanın sözünə görə beləsən?-deməsinə başımı qaldırmağım bir oldu.
-Sən hardan bilirsən?
-Sənə elə deməsini mən demişdim.-bu oğlan dəli idi həqiqətən!.Mənim həyatıma burnunu soxmağı ona kim icazə vermişdi.
-Sənə bir başqası toxunsa mən ölərəm,bunu niyə