ı sıxmağından əsəbini biruzə versədə baxışlarında yazıqlıq hissinə ürəklənib dilləndim.-Nə olar uzaq dur məndən.Mənidə özünüdə bədbəxt etmə-ona baxaraq mərhəmət gözləyən körpə uşaq kimi insafına sığınmışdım.
-İncim...Ağlama..-yerindən qalxaraq yanıma gəlib əlimə toxunmaq istəyəndə tez geri çəkdim.-Səni gördüyüm gündən ağlımdan çıxmırsan.Bilirəm,səni qorxuduram.Özüm ilə bacarmıram nə edim bəs mən?!-danışanda gah qaşlarını çatıb acıqlanırdı gahda yazıq baxışlara çevrilirdi.-Sənə özümü başa sala bilməmək dəli edir məni!.Ancaq qorxuduram.Xasiyyətim batsın!.Qısqanclığım gözümü tutur..
Onu başa düşməkdə çətinlik çəkirdim.Mən nə edirdim bu qədər qısqanırdı?.Yəni sevgisi bu qədər böyük idi mənə qarşı?Yox..Yox bu hisslər mənə çatmırdı..
Ondan hürkdüyüm görüb yerinə oturmuşdu.Əl üzümü yumaq üçün yerimdən qalxanda o da ayağa durub gözlərini ciddi halda üzümə zilləmişdi.Ondan canımı qurtara bilməyəcəyim açıq aşkar idi.
-Ayaq yoluna gedirəm-deyib yanından keçdim.Telman bəyin tanışı olduğundan burada rahat hərəkət edirdi çəkinmədən gəlib gedən idi.Əmin idim axşama kimi mənimlə bərabər burda oturacaqdı.Üzümə su vurub geri qayıtdıqdan sonra başımın üzərində nəzarətçi kimi dayanmışdı.Oturduğum yerdən tərpənə bilmirdim.Bəxtdən bu gün müdirim ancaq iclaslarda olacaqdı.Artıq 4 il olardı Ziyadın məndən əl çəkmədiyi..Böyük sevgi yaşayan insanlar görmüşdüm həyatımda.Amma onun sevgisi mənə çatmırdı.
Həmin günü zorla başa çatdırıb evə gedəndə yolu da mənimlə gəmişdi.Bu işi belə qoya bilməzdim tezliklə çarə tapmalı idim.Hər dəfə belə desəmdə bir əngəl çıxırdı.
Qış gələndə əhvalım soyuq hava kimi buz olurdu.Fevral ayı olduğundan qar Bakını ağ zərlə bəzəmişdi.Pəncərədən ətrafı seyr edəndə qar topu oynayan uşaqların səslərinə gülümsəyirdim.Həyatım üçün vacib bir qərar qəbul etmişdim.Mənə elçi çıxan bir ailəyə razılığımı verəndə ailəm bu qərarımda yanımda idilər.Adı Həmid idi.Onun ilə bir dəfə görüşüb istəklərimi demişdim..Ailə quranda işləmək arzusunda olduğumdan həyatımda qısqanc